1. این پایگاه به ثبت ستاد ساماندهی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران رسیده است.

    مهمان عزیز سپاس بابت بازدید شما از تالار گفتگوی دهه هفتادی ها.

    عضویت در انجمن رایگان بوده و برای عموم باز میباشد . با صرف 30 ثانیه یکی از اعضای دهه هفتادی ها شوید .

یکصدمین سال ظهور نابغه سینما، چارلی چاپلین

شروع موضوع توسط New_Sense ‏Aug 25, 2014 در انجمن اخبار سینما

  1. New_Sense

    New_Sense یاد کن گاهی ما را در تنهایی خود ... همراه انجمن

    3,513
    11,263
    31,431
    [​IMG]


    «نمی خواهم یک امپراتور باشم... نمی خواهم برکسی حکومت کنم. می خواهم به انسان ها کمک کنم... می خواهیم با خوشی دیگران زندگی کنیم، نه بدبختی شان. نمی خواهیم از دیگران متنفر باشیم... مسیر زندگی می تواند زیبا و آزاد باشد. اما راه را گم کردیم. حرص، روح انسان ها را مسموم کرده... ما بسیار فکر می کنیم و بسیار کم احساس می کنیم. به انسانیت بیش از ماشین آلات نیازمندیم و به مهربانی بیش از زیرکی. بدون اینها زندگی سخت خواهد شد و راهمان را گم خواهیم کرد... تنفر انسان ها خواهد گذشت و دیکتاتورها خواهند مرد و قدرتی که آنها از مردم گرفته اند به مردم بازخواهد گشت. با مرگ انسان ها، آزادی نخواهد مرد... سربازان! خودتان را به دیکتاتورها نسپارید. مردانی که شما را تحقیر می کنند و به بردگی می کشند، زندگی تان را تحت کنترل قرار می دهند. به شما می گویند که چه کار کنید و چگونه بیندیشید و چه چیزی را حس کنید... خودتان را به این انسان های غیرطبیعی نسپارید. مردان ماشینی، با ذهنی ماشینی و قلب های ماشینی. شما ماشین نیستید. شما عشقی انسانی در وجودتان دارید... سربازان! برای بردگی نجنگید! برای آزادی بجنگید!... شما! شما مردم قدرت دارید. قدرت خلق ماشین ها را، و قدرت خلق شادی را... بیایید تا متحد شویم و برای دنیایی جدید بجنگیم. دنیایی که به انسان ها فرصت کارکردن، به جوانان آینده و به سالمندان امنیت می دهد... بیایید برای آزادی دنیا بجنگیم.»



    یکصدمین سال ظهور نابغه سینما

    دیکتاتور بزرگ چارلی چاپلین

    سال ۱۹۱۴ وقتی تصویر چاپلین با کلاهی بر سر و عصایی در دست بر پرده سینماها نقش بست هیچ کس فکر نمی کرد این شخصیت با ظاهر و لباس هایی مشابه تبدیل به یکی از ماندگارترین شخصیت های تاریخ سینمای جهان شود. در طی سال های بعد چاپلین در بیش از ۷۰ فیلم نقش آفرینی کرد که در اکثر آنها با ظاهری مشابه حضور داشت. شخصیت چارلی روز به روز رشد کرد و از آن جوان مست بی دست وپای «مخمصه عجیب مِیبِل» تبدیل به بی خانمانی شد که نمادی از انسانیت عصر حاضر است.



    «چارلز اسپنسر چاپلین» بی شک یکی از نوابغ سینمای جهان است. نویسنده، کارگردان، بازیگر و آهنگسازی بی بدیل که در طول عمر ۸۸ساله خود با خلق آثاری ماندگار خود را در تاریخ سینما جاودان کرد. چاپلین در ۱۶آوریل ۱۸۸۹ در انگلستان متولد شد. در ۱۹۱۴با بازی در فیلم «تلاش برای زندگی» کار خود را به صورت حرفه ای آغاز کرد. وی در این فیلم نقش جوانی شیک پوش را بازی می کرد. عصا، کلاه و سبیل که از بارزترین نشانه های چاپلین هستند، این بار در کنار لباس هایی فاخر به چشم می خوردند. اما این شیک پوشی زیاد دوام نیاورد و چاپلین بعد از آن و در همان سال با بازی در چند فیلم کوتاه دیگر به سمت خلق شخصیتی حرکت کرد که با این شیک پوش انگلیسی تفاوت های بسیاری داشت.



    چاپلین بین سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۶ نزدیک به ۴۰فیلم ساخت که همه آنها فیلم هایی کوتاه بودند. وی پس از آن و تا سال ۱۹۶۷ بیش از ۳۰ فیلم دیگر ساخت که آثار ماندگار و به یاد ماندنی او از جمله «جویندگان طلا»، «سیرک»، «عصر جدید»، «روشنایی های شهر»، «دیکتاتور بزرگ» و «موسیو وردو» را شامل می شود. دنیای چاپلین از انسان های مشخصی تشکیل شده. دسته اول انسان هایی سرشار از عواطف ناب انسانی هستند؛ انسان هایی که زندگی شان درست و اخلاقی است؛ آنهایی که به خدا اعتقاد دارند، اما اگر خدایی نبود هم همین طور زندگی می کردند. دلخوشی هایشان کوچک است و در بدترین شرایط هم، وجود پلیسی که به جای کتک زدن و زمین انداختن و ردشدن از رویشان، دستشان را بگیرد و از روی زمین بلندشان کند می تواند دلیل محکمی باشد برای ماندن. در طرف دیگر ثروتمندان و قدرتمندان وجود دارند؛ آنها که خود را مالک دنیا می دانند و به خود اجازه می دهند هرکاری که می خواهند با زندگی دیگران انجام دهند. در کنار این دو دسته مردم کوچه و بازار هستند. مردمی که اکثرا فقیرند و زندگی سختی دارند، بی دلیل به جان هم می افتند، دعوا راه می اندازند، زورشان فقط به خودشان می رسد و برای همین هم کارشان آسیب رساندن به هم است. پلیس هم از دیگر عناصر ثابت فیلم های چاپلین است که معمولا در خدمت قدرتمندان است و به تثبیت موقعیت آنها کمک می کند.



    چاپلین در ۱۹۲۱ فیلم موفق «پسربچه» را ساخت. فیلم داستان مردی است که در خیابان کودکی را پیدا می کند و پس از کشمکش های بسیار تصمیم می گیرد او را بزرگ کند. وقتی بچه پنج سال دارد، مادرش که دیگر زنی تنها و فقیر نیست او را پیدا می کند و فیلم با پایانی خوش تمام می شود. «پسربچه» مانند تمام فیلم های چاپلین سرشار از اشک ها و لبخندهاست. فیلم مملو از موقعیت های کمدی است؛ موقعیت هایی که بارهاوبارها بیننده را به خنده می اندازند. مرد و پسربچه به نظر از زندگی خود راضی می آیند. به سختی زندگی می کنند اما در کنار هم و با هم هستند. بیماری کودک تعادل داستان را برهم می زند و مشکلات ناشی از فقر را بیش از پیش نمایان می کند. فقر یکی از مهم ترین عناصر فیلم های چاپلین است. شخصیت چاپلین در اکثر فیلم هایش بی خانمانی فقیر است که زندگی اش دستخوش تغییراتی می شود که دیگران برایش رقم می زنند.



    کمتر می بینیم که چاپلینِ بی خانمان مسیر زندگی خود را انتخاب کند. البته عشق، گذشت و نوع دوستی انتخاب های آگاهانه چاپلین هستند، اما مسیر زندگی او متفاوت از چیزی است که خود می خواهد. واضح ترین شکل این رویداد در فیلم «روشنایی های شهر» اتفاق می افتد که زندگی چاپلین به چگونگی احوالات انسانی ثروتمند گره می خورد. چاپلین در این فیلم آشکارا اعتراض خود را به قرارداشتن زندگی مردمان عادی در دستان قدرتمندان بیان می کند.



    چاپلین در عین همدردی با مردم عادی، سعی می کند نویدبخش دنیایی خوب و زیبا در آینده شود؛ دنیایی که در آن «فردا، پرندگان آواز خواهند خواند». هرچند به نظر می رسد که چاپلین، خیلی به این مساله اعتقادی نداشته باشد. رنج و درد، بی خانمانی و اتفاقات ناگوار برای انسان های معمولی پایان ندارد. همان طور که در «عصر جدید» می بینیم بدبیاری های زندگی هیچ گاه پایان نخواهند داشت و سروسامان گرفتن برای انسان هایی که با فقر دست وپنجه نرم می کنند امری بعید است.


    دنیای مدرن اهمیتی برای انسان های معمولی قایل نیست. بین آنها و ماشین ها تمایزی قایل نمی شود و حتی آنان را به سمت ماشینی شدن سوق می دهد. در لحظه ای آنها را درگیر کار می کند و ساعتی بعد خیل بیکاران را از کارخانه بیرون می ریزد. زندگی این آدم ها؛ آدم های معمولی که به خوشی های ساده قانع هستند و با شادی های کوچک خود زندگی می کنند، هرگز درست نمی شود. از طرف دیگر همه چیز بر وفق مراد ثروتمندان و قدرتمندان است؛ آنها که انسان ها را بازیچه دست خود قرار می دهند، عیار انسان ها را با پول یا نژادشان می سنجند، نه با رفتار و منششان.


    چاپلین در «دیکتاتور بزرگ» سراغ این دسته از انسان ها می رود و اندیشه شان را مورد نقد قرار می دهد. آنجا که «شولتز» پس از مواجه شدن با سربازی یهودی که زندگی او را در جنگ نجات داده به او می گوید: «من فکر می کردم تو آریایی هستی.» و چاپلین در پاسخ می گوید: «من گیاهخوارم!» آنچه انسان ها را از هم متمایز می کند رفتار آنهاست، نه نژادشان و نه خونی که در رگ هایشان است. چاپلین در «دیکتاتور بزرگ» قصد دارد دنیا را از فاجعه ای که در پیش است نجات دهد. تفکر حاکم بر جامعه را به نقد می کشد و با طنز بی نظیر خود سعی می کند چشم مردم را بر آنچه دارد روی می دهد باز کند و سرانجام در پایان با نطقی مستقیم و بدون حاشیه تمام ناگفته های خود را مستقیم با بیننده در میان می گذارد تا از وقوع جنگی جهانی در فیلم جلوگیری کند. هرچند کمی بعد دومین جنگ جهانی آغاز می شود و میلیون ها نفر قربانی می شوند تا شاید این حسرت برای تمام مردم جهان بماند که چرا دیکتاتورهایشان از جنس چاپلین نیستند.


    چاپلین علاوه بر کارگردان، نویسنده و بازیگری بزرگ، آهنگسازی موفق نیز بود. وی بسیاری از موسیقی متن فیلم هایش را خود می نوشت و در سال ۱۹۷۲ برای موسیقی متن فیلم «لایم لایت» برنده جایزه اسکار شد. آکادمی اسکار در سال های ۱۹۲۹ و ۱۹۷۲ دو جایزه افتخاری نیز به چاپلین اعطا کرد. چارلز اسپنسر چاپلین در ۲۵دسامبر ۱۹۷۷ در سوییس درگذشت.





    منبع : مجله اینترنتی برترین ها
     
    فضولی موقوف و sina1221 از این پست تشکر کرده اند.