1. این پایگاه به ثبت ستاد ساماندهی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران رسیده است.

    مهمان عزیز سپاس بابت بازدید شما از تالار گفتگوی دهه هفتادی ها.

    عضویت در انجمن رایگان بوده و برای عموم باز میباشد . با صرف 30 ثانیه یکی از اعضای دهه هفتادی ها شوید .

همه چیز درمورده ووشو

شروع موضوع توسط Mehdi 3 ‏Nov 7, 2013 در انجمن ورزشی

  1. Mehdi 3

    Mehdi 3 مستر نون ^-^

    3,853
    9,773
    4,005
    [​IMG][​IMG]
    ورزش ووشو در ایرانورزش ووشو نخستین بار توسط استاد حسین داودی پناه (داداشی) یکی از اساتید پرسابقه هنرهای رزمی، در ایران معرفی شد. استاد داداشی که در دهه ۵۰ شمسی به آموزش کونگ فوتوآ در دانشگاه تهران اشتغال داشتند پس از آشنا شدن با یک دانشجوی چینی اطلاعات جالب توجهی از کونگ فوی چینی (ووشو) به دست آوردند و پس از ممارست فراوان موفق به کسب مهارت های لازم و در کنار آن آموزش علاقمندان شدند. نخستین بار در سال ۱۳۶۶ پس از اجرای مراسمی در حضور نمایندگان تربیت بدنی استان تهران و نمایندگانی از دو هیأت رزمی تهران، برای اولین بار در کشور مجوز فعالیت در رشته هنرهای رزمی "تای چی چوان" و دفاع شخصی به مربیگری استاد داداشی از طرف اداره کل تربیت بدنی استان تهران صادر شد. در همین سال انجمن تای چی چوان و دفاع شخصی توسط ایشان تأسیس و آغاز به فعالیت نمود. در سال ۱۳۷۰ اولین دوره مسابقات تای چی چوان قهرمانی کشور در شهرستان ساری برگزار گردید و در همین سال ایران به عضویت فدراسیون جهانی ووشو (IWF) درآمد. در سال ۱۳۷۱ هم ایران با اکثریت آرا به جمع اعضای فدراسیون آسیایی ووشو (WFA) پیوست و چندی بعد در فستیوال جهانی ووشو شانگهای در کشور چین شرکت نمود که استاد داداشی موفق به دریافت مدال طلا در اجرای فرم استاندارد تای چی چوان شد.
    با جلب نظر مسئولان سازمان تربیت بدنی در سال ۱۳۷۲ کمیته ورزش های رزمی تشکیل شد که سال بعد به فدراسیون ورزش های رزمی ارتقاء یافت. رشته ورزشی ووشو به عنوان مهمترین هنر رزمی تحت پوشش این فدراسیون به مسابقات جهانی و آسیایی اعزام و به موفقیت های چشمگیری دست یافت. در رقابت های جهانی ۱۹۹۷ که در رم برگزار شد تیم سانشو (مبارزه) ایران توسط سید علی میرمیران در دسته ۹۰+ کیلوگرم و حسین اوجاقی در دسته منهای ۷۵ کیلوگرم به مدال طلای جهان دست یافت، موفقیتی که در سال های بعد هم ادامه یافت. دربازی های آسیایی ۲۰۰۲ حسین اوجاقی موفق به کسب نشان طلا شد تا جایگاه ورزش ووشو به عنوان یکی از رشته های پرطرفدار و افتخارآفرین بیش از پیش تثبیت شود. با تلاش علاقمندان به این رشته، فدراسیون ووشو جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۳۸۳ به عنوان فدراسیونی مستقل تشکیل شد و بهزاد کتیرایی عنوان اولین رئیس این فدراسیون را به دست آورد.

    چین به عنوان یک سرزمین که در آنجا هنرهای رزمی بدوا" شروع به شکل گیری نمودند ، می تواند موضوعی برای پیدا کردن سرنخ و ریشه ابداعی اینگونه هنرها باشد تاریخ چین حاکی از آن است که هنرهای رزمی در ابتدا در آنجا به صورت یک حالت دفاع شخصی تمرین می شده که آن را (چیاهو) می نامیدند ، آنگاه به مرور زمان بعضی از حرکات آن تعغیر شدند تا اینکه در سال 520 قبل از میلاد مسیح شخصی به نام( بودیدهارما) که چینی ها او را( تامو) و ژاپنی ها او را (داروماتئیشی) می نامیدند ، به منظور تعالیم مذهبی از هند وارد چین شد . در آن زمان یک نوع مسابقه رزمی در آن سرزمین رایج بود که (چیایوتی) نامیده می شد و در این نبرد برخوردهای بیرحمانه و دور از انسانیت بین داوطلبین انجام می پذیرفت به طور مثال هر دو طرف می باید بر سر خود کلاه شاخدار آهنین می نهادند و سعی در شاخ زدن و زخمی کردن نفر بعدی می کردند این روش تا زمان امپراتور( هیانگ تی) ادامه یافت تا آنکه وی برخی تمرینات و تعلیمات پزشکی و تنفسی را برای سالم نگه داشتن بدن جایگزین روش وحشیانه قبلی نمود.
    (بودیدهارما) پس از ورود به چین توسط امپراتور پذیرفته شد و تعالیم خویش را در معبدی بنام (شائولین) شروع نمود . در این مکان راهبان مذهبی وجود داشتند که پیرو فلسفه قدیمی( تائو ) بودند و همچنین علاوه بر تعالیم مذهبی تمرینات بسیار ساده ای را جهت دفاع از خویش که به دلیل شبیخون گاه و بیگاه دزدها و راهزنان به آن منطقه بود می آموختند.
    تعالیم (بودیدهارما) در آنجا کلا بر دو قسم بود:

    1- سری تمرینات تفکری و تمرکزی

    2- تعالیم مذهبی ، در تمرینات تفکری و تمرکزی که (بودیدهارما) به پیروانش آموزش می داد ، دیسیپلین و انضباط شدیدی اعمال میشد که در بعضی موارد شاگردان مکتبش به علت ضعف بدنی و نداشتن قدرت کافی قادر به ادامه راه نبوده و در جریانهای تعلیم دچار ضعف و بی حالی میشدند . این تعالیم عبارت از تمرکز حواس و روزه داری و ساعتها بیدار ماندن بود.(بودیدهارما) پس از مشاهده ضعف و بی حالی افراد تحت تعلیمش تصمیم گرفت روشی را بوجود آورد که به واسطه آن بتوان به مرحله بالاتری از قدرت و نیروی فیزیکی دست پیدا نمود. از این رو وی مدت زمان طولانی را در سکوت و آرامش و تنها به سر برد و ساعتها در کوه ها و جنگلها تمرینات ابدایی خویش را تکمیل نمود تا پس از مدتی هیجده روش تمرینی را به وجود آورد که به(لوهان شی با) یعنی 18 تمرین مشهور شدند . برای مدتها زیادی سیستم مبارزه ای (بودیدهارما) تمرین می شد تا اینکه بعد از یک قرن ، فیلسوف بزرگ چینی بنام(چانگ تزو) با روشهای هیجده تمرین آشنا و در همان حال موفق شد با اصول وابسته به روش تنفسی که ابداء نموده بود ، حالت جدیدی به روشهای رزمی بدهد
    حدود دو قرن بعد از نظریه فیلسوف چینی (چانگ تزو) در زمان حکومت سلسله( هان ) که بیش از 400 سال فرمانروایی را به عهده داشت (سال 206 قبل از میلاد مسیح تا سال 220بعد از میلاد مسیح) و دوران شکوفایی هنرهای رزمی در چین باستان بشمار می رود ، یکی از امپراتوریهای این سلسله که ارزش بسیاری برای هنرهای رزمی قائل بود شخصی به نام (هان وئوتی) است که علاقه عجیبی نسبت به این ورزشها داشت. گویا وی در قرن اول بعد از میلاد کتایی تحت عنوان ( هان شو آی ون چیه) به معنی هنرهای رزمی هان نوشته بود که شامل شش فصل از متدهای مبارزه با دست بوده است . یکی از روشهای مهمی که در زمان تمرین می شد روش(چانگ چوان) یا متد تمرین مبارزه با دست در فاصله زیاد است که در این نوع سبک حرکات از فاصله دور انجام گرفته و دستها و پاها به فاصله زیاد از هم حرکات را انجام می دهند . این سبک تا قرن ششم بعد از میلاد تکامل یافته و دارای 32 فرم شد که به عنوان یک سبک حرفه ای گسترش یافت. در اوخر دودمان(هان) یک فیلسوف و جراح معروف بنام( هواتو )190تا265 بعد از میلاد مسیح سری تمریناتی را ابداع نمود که به تندرستی و سلامت بدن کم کرده و همچنین تاثیر بسزایی به توسعه نیروی درونی و عضلانی می نمود . به طور کلی روشهای بوجود آمده به دو بخش تقسیم می شدند که بخش اول باعث تقویت عضلات شده که در آنها قدرت عضله وزن و جسم مورد توجه قرار گرفته و غالبا افراد چابک و عضله های قوی و پیچیده تعلیم داده می شدند در حقیقت در این نوع روش شخص به واسطه فشارها و تمرینات شدید ، دارای چابکی بی حد و وصف و همچنین قدرت عضله ای فوق العاده ای می شد . بخش دیگر ، عامل تقویت نیروی درونی و تنفسهای ویژه بود که در آن از متدهای تنفسی مخصوصی همراه با حرکات آرام بهره برده می شد در طی سلسله ( تانگ ) 907-618 میلادی چین یک عصر سلهشوری را گذراند که در آن دوران کمتر کسی پیدا می شد که نسبت به هنرهای رزمی بی اطلاع باشد قبل از این تاریخ در حدود قرن چهار الی پنج میلادی یکی از برجسته ترین فیلسوفان چینی به نام (کنفسیوس) فعالیت زیادی در امرگسترش ورزش خصوصا هنرهای رزمی داشته و شاگردان او همگی علاوه بر ادبیات در امور رزمی نیز متخصص بودند .از آن زمان به بعد ورزشهای رزمی به زبان عامیانه چینی (چوان فا) یا (چوان شو) به معنای هنر مشت زنی شهرت یافتند . دربین سالهای 1279-1127 سیستم مهم دیگری پا به عرصه وجود نهاد که در حال حاضر به نام (تای چی چوان)معروف می باشد . گفته می شود این سبک توسط شخصی به نام(چان سان فنگ)که یکی از دنباله روهای (کنفسیوس) بود اختراع شد این تعالیم اول بارتوسط (چان سان فنگ)به مریدانش در کوه های(پکینگ) آموزش داده شد .همچنین بعدها در استان(هه بی) مستقر در کوههای ( وودانگ ) نیز آموزش و تمرین این روش مشاهده شد .در بین قرنها 14الی16 بعد از میلاد در استان (فوجیان)واقع در جنوب چین محلی به وجود می آید که بنا به سنت نام آن مکان را(شائولین) می گذارند و در این مکان که در حقیقت دومین معبد شائولین در تاریخ هنرهای رزمی می باشد ، عده ای از اساتید و راهبان مشغول تعلیم و تعلم هنر رزمی می شوند.نحوه تعلیم دراین مکان بسیار جالب و پیشرفته بود.البته پایه و اساس بازمی گشت به همان معبد شائولین قبلی که در شمال چین قرار داشت. در این مکان علاوه بر سیستمهای تکامل یافته آن روز ، 18تمرین ابداعی بودیدهارما نیز تمرین می شد.واقعه مهمی که باعث شد تعالیم این مکان گسترش و پیشرفت حاصل نماید.وجود جوانی بنام (چوی یوان ) بود که در اوایل قرن شانزدهم وارد این محل شد . وی در مبارزه متخصص و به منظور تکمیل فنون خود به آن محل رفته و مشغول تعلیم تمرینات شده بود در ضمن تعالیم او متوجه شد که این تمرینات دارای استعداد گسترش و خلق ابداعات جدید می باشند از این رو با صرف کوشش و وقت زیاد در مطالعه سبکهای اصلی این تمرینات را به هفتادودو تمرین افزایش داد ولی او هنوز اعتقاد داشت که این هنر تکامل نیافته و به ظرفیت نهایی خود نرسیده است از این رو(چوی) آن محل را ترک و شروع به تجسس و تحقیق جهت بدست آوردن اطلاعات فنی در اطراف کشورش نمود پس از مدتی وی به پیرمردی برخورد که روش جالبی در تمرینات خصوصا زدن ضربه به نقاط حساس بدن که باعث بیهوشی می شد داشت این شخص که یک استاد پنجاه ساله معروف درمنطقه( شن سی) بود (پاک یوک فونگ) نامیده می شد (چوی) پس از گفتگو با (پاک یوک فونگ) نقطه نظرات اصلی خود را در رابطه با گسترش و تکمیل هنر رزمی تشریح و هدفش را از دیدار با او درمیان گذاشت آنگاه پس از موافقت هر دو باهم به معبد شائولین برگشته و در آنجا حرکات را ترکیب و در مجموع صدوهفتاد تمرین اصلی را به وجود آوردند که بعدها در قالب پنج سبک اصلی تفکیک شدند . در قرن هفدهم سه روش مهم در هنرهای رزمی چینی پا به عرصه وجود نهادند که دو روش از آنها توسط مسلمانان چینی اختراع شده بود .
    تان توئه چوان --------------- روش مبارزه با پا
    چاچوان --------------- روش مشت زنی خانواده چا
    تانگ لانگ چوان --------------- روش مبارزه مانتیس حشره
    نگاهی اجمالی به سبكهای سنتی ووشو


    باگواجانگ : این سبک به نام روش هشت نمودار یا هشت ضلعی مطرح بوده و یکی از معروفترین مدارس در کشور چین به شمار می آید . این سبک هم چنین به نام های یوشین باگوا ، لونگ شینگ
    باگوا ، یین یانگ با پان جانگ و .... معروف می باشد . باگواجانگ به همراه تای چی چوان و شینگ یی
    چوان سه سبک مهم از نوع سبک های درونی ووشو محسوب شده و بشتر اساتید آن در استان ( هه بی ) چین فعال می باشند .


    تونگ بی چوان : این سبک معروف به روش حمله در حال عقب گرد است که در شمال چین از طرفداران بیشتری برخوردار می باشد . بر اساس روایات قدیمی ، این سبک در نقاط مختلف با متدهای گوناگون تمرین می شده است که برخی از آنها بر پایه ووشینگ (پنج عنصر) شامل فلز ، چوب ، آب ، آتش و هوا شکل گرفته و بعضی نیز با الهام از تکنیک های شش ترکیبی و پنج سبک میمون به وجود آمده اند .

    شیانگ شینگ چوان : این مدرسه از شیوه های مشت زنی ووشو به انجام فنون تقلیدی از حیوانات مختلف اختصاص داشته و در آن روش های گوناگونی از تکنیک های میمون ، ملخ ، ببر ، پلنگ ، مار ،
    درنا ، عقاب و ... مورد تمرین قرار می گیرند . حرکات همچون ، پرواز اژدها ، پرش ببر ، زیرکی میمون ،
    تیزی عقاب ، ایست درنا ، موج مار و قدرت شیر به نمایش درآمده و باعث تقویت قوای جسمانی و
    روحی اجراء کننده می گردند .تاریخچه پیدایش این سبک به صدها سال قبل بازگشته و منشاء آن را به دکتر هواتو ، فیلسوف مشهور چینی منسوب می نمایند .


    جویی چوان : در سبک جویی چوان ، هنر جو بر روی تکنیک های تعادلی و افت و خیزهای فراوان مسلط شده و در اجرای آن همانند افراد مست شده ، جلوه می نماید . این سبک که دارای روش هایی همچون
    تکنیک مشت مست ، میمون مست ، شمشیر مست و پرنده مست می باشد نیز در هر دو بخش شمالی و جنوبی چین مورد تمرین قرار گرفته و دارای هر دو روش اجرا می باشد .


    تانگ لانگ چوان : این سبک نیز مختص حرکات برگرفته شده از ملخ سبز است که به شیوه های دفاعی و حمله ای این حیوان می پردازد . این سبک توسط شخصی به نام وانگ لانگ از اهالی استان
    شادونگ چین پس از انهدام و آتش گرفتن معبد شائولین در قرن هفدهم به وجود آمد که در حال حاضر از طرفداران بیشماری در دنیا برخوردار است .


    فنزی چوان : فنزی چوان یکی از سبک های شمالی ووشو است که به ضربات برق آسای آن مشهور می باشد . کلیه حرکات در این روش بصورت دنباله دار و پیوسته بوده که با لاخص این تداوم و سرعت برق
    آسای آن در اجرای هشت حرکت اصلی بوضوح دیده می شود . در مورد پیدایش این سبک ابهاماتی
    وجود دارد ، لیکن ژنرال یوفی معروف که در سلسله سانگ جنوبی زندگی می کرد ، به عنوان اولین شخصی که این روش را توسعه و گسترش داد ، شناخته شده است .


    شینگ یی چوان : این سبک که گاهی بدان هسینگ آی نیز می گویند ، یکی دیگر از سه سبک درونی ووشو بشمار آمده که به معنای شیوه مشت زنی با اراده و روح توصیف می گردد . شینگ یی دارای
    حرکات مستقیم و تا حدی کوتاه نسبت به دیگر سبک های ووشو بوده و کاملا تحت تاثیر قانون ترکیب نرمی و سختی در حرکات می باشد .


    سان خوانگ پائوچوئی : سان خوانگ پائوچوئی یا شیوه مشت زنی سه امپراطور که به مشت شاهین نیز معروف می باشد ، بر گرفته از مبارزات سه امپراطور افسانه ای چینی است که در آن زمان بر این باور
    بودند که هر یک از آنها امپراطوری بهشت ، زمین و بشر را بر عهده دارند . اما تاریخچه قدیمی سبک می
    گوید که استان های پکن ، هه بی ، شانسی ، شاندونگ ، لیائولینگ و جی لین در این شیوه بسیار
    فعال بوده اند . سان خوانگ پائوچویی به دلیل ضربات پر قدرت مشت از شهرت خاصی برخوردار می باشد .


    تان توئی : سبک تان توئی که به انجام ضربات پا مشهور می باشد دارای ده فرم قدیمی است که بعد ها توسط راهبان معبد شائولین دو فرم دیگر بدان افزوده گشت و به دوازده فرم رسید . این سبک در کشور چین بطور گسترده ای توسط مسلمانان این کشور مورد تمرین قرار می گیرد .

    یینگ جا چوان : یینگ جا چوان به معنای سبک پنجه عقاب است که یکی از پر قدرت ترین و با سرعت ترین سبک های ووشو بوده و در هر دو شیوه شمالی و جنوبی اجرا می شود . در این روش که ابداع
    کننده آن ژنرال ( یوفی ) می باشد ، دست ها و بازوان با سرعت بسیار زیاد ، تکنیک های شلاق مانند را انجام داده و پا ها نیز با پرش ها و جهش های رعد آسا هنر رزمی این سبک را تکمیل می کنند .


    سیولوم پای : یا مشت جنوبی شائو لین که اصطلاحا بدان ( نن شائولین ) نیز می گویند از جمله سبک های بسیار نادر و قدیمی است که در معبد شائولین جنوبی واقع در استان ( فوجیان ) به وجود
    آمد . ( سیولوم ) که گاها (سیل لوم ) نیز تلفظ می شود ، بر اساس حرکت پنج حیوان ، اژدها ، ببر ،
    مار ، پلنگ ، و درنا به وجود آمده و یکی از با شکوه ترین سبکهای پر قدرت در هنر های رزمی چینی محسوب می گردد .


    هونگ کوئن : هونگ کوئن یکی از سبکهای جنوبی ووشو است که به سبک مشت ببر معروف می باشد . در این روش تکنیکها ،ضربات ، پرتاب ها ، ایستادن ها و... به شیوه پرقدر تی انجام شده که در بیشتر آنها از حرکات پنجه ببر بطور واضحی استفاده و بهره برداری شده است.
    اصطلاحات ووشو
    چینی
    ____ فارسی

    شیفو ___استاد سبک
    سی چوا ___هنرجو
    سای هینگ ___هنرجو ارشد
    سای دای_ ___ارشد کلاس
    سی کانگ____استاد بزرگ سبک
    جون بو __حالت اماده(خبر دار)
    چن نای ___نشستن به حالت چهار زانو
    ساندا ____مبارزات ازاد ووشو
    تالو ___فرم های ووشو
    کای شی ___شروع
    تینگ ___پایان
    یو ____راست
    شو ____چپ
    ین ___سیاه
    یانگ ___سفید

    ضربات با دست

    چائو چوان ____ ضربه مش از کنار پهلو به بالا
    چونگ چوا ____ ضربه مشت مستقیم به جلو
    پی چوان _____ ضربه مشت دورانی از بالا به پایین با تیغ دست دست مشت شده
    زا چوان ______ضربه با پشت دست
    توئی جانگ ____ ضربه فشاری با کف دست
    پن جو _______ ضربه آرنج
    چوان ژانگ_____ ضربه با تیغه دست

    استقرار ها

    مابو —- نشست پا اسبی
    گونگ بو —- ایستادن متمایل به جلو
    شی بو —- ایستادن پا گربه ای
    تی چی —- استقرار زانو بلند
    پو بو —- نشست اسبی روی یک پا
    چی یه بو —- ایستادن پا ضربدری
    خندن بو —- حالتی از گونگ بو که پا ها موازی است
    های بو —- نشست سر پنجه ای پا
    دولی بو-توما —- ایستادن زانو بالا
    دن دیه بو —- استقرار پروانه ای زانو یک پا روی زمین

    ضربات پا

    تن تونه ___ ضربات پاشنه پا به جلو
    پی جی یائو ___ ضربه با روی پا
    تن کونگ تونه ___ حرکات پرشی
    سمبلی توئه ____پریدن چرخشی
    شوانزی ____پرش پروانه ای
    پین هنگ ___ضربه با پاشنه پا به عقب
    تن کونگ توئه ____حرکات پرشی
    وای بای لیون ____ضربه با کناره پا به سر
    لی هی توئه ____ضربه پا از خارج به داخل
    سه تی توئه ____ضربه پا از داخل به خارج

    سلاح ها
    دائو شو —- شمشیر پهن
    جیان شو —- شمشیر باریک
    گوئن شو —- چوب
    چیانگ شو —- نیزه
    نان دائو —- شمشیرپهن جنوبی
    نان گوئن —- چوب جنوبی
    تایچی جی ین —- شمشیر باریک تایچی
    گوئن دائو —- شمشیر دسته بلند
    سن گوئن —- نانچیکو سه چوبه
    جوچی —- زنجیر
    شانگ گو —- سلاح عصا و حلالی
     
    alireza1377، Mr EhSaN و شوخ از این ارسال تشکر کرده اند.
  2. عهههه خدایی عجب پست کاملیه ها
    من مهمش میکنم
     
    Mehdi 3 از این پست تشکر کرده است.
  3. نه خدایی ایول ایول
    احسنت داری بنازم بت
     
    Mehdi 3 از این پست تشکر کرده است.
  4. Mehdi 3

    Mehdi 3 مستر نون ^-^

    3,853
    9,773
    4,005
    قابل نداره هرکی از ی چی خوشش میاد
    اسپم هم نکن:cautious:
     
    Mr EhSaN از این پست تشکر کرده است.
  5. زر نزن بینم :35:
     
    Mehdi 3 از این پست تشکر کرده است.
  6. Mehdi 3

    Mehdi 3 مستر نون ^-^

    3,853
    9,773
    4,005
    بریم ی انجمن دیگه حرف بزنیم :35:
     
    Mr EhSaN از این پست تشکر کرده است.