• این پایگاه به ثبت ستاد ساماندهی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران رسیده است.

    مهمان عزیز سپاس بابت بازدید شما از تالار گفتگوی دهه هفتادی ها.

    عضویت در انجمن رایگان بوده و برای عموم باز میباشد . با صرف 30 ثانیه یکی از اعضای دهه هفتادی ها شوید .

مارشال آنتونسکو

خودم هم نمیدونم

نوشتم نامه با برگ چایی، کلاغ پر میرم مادرجان کجایی
ارسال ها
59
لایک ها
103
سن
22
محل سکونت
تهران، کنار پارک ارم
#1
به نام خدا

بیوگرافی مارشال آنتونسکو - بخش اول - زندگی نظامی - قسمت اول: از تولد تا وزارت دفاع



d82d8178b0ca40b63be06af2f8de3e0a.jpg
توجه: این مقاله به طور عمده در مورد شخصیت نظامی مارشال آنتونسکو متمرکز شده است. هدف و تمرکز اصلی این موضوع برروی سوابق خدمتی و نظامی گری این شخصیت، متمرکز شده است.

کلید واژگان:

رومانی - جنگ جهانی دوم - مارشال آنتونسکو - زندگی نامه - سوابق نظامی



چهارم سپتامبر 1940 - 23 آگوست 1944: نخست وزیر

16 سپتامبر 1940: ارتقاء به درجه سپهبدی

پنجم فوریه 1941: ارتقاء به درجه ارتشبدی

22 ژوئن - 17 ژوئیه 1941: فرمانده گروه رزمی "ژنرال آنتونسکو"

ششم آگوست 1941: صلیب شوالیه

21 آگوست 1941: ترفیع درجه به مارشال

21 آگوست 1941: دریافت نشان "مایکل شجاع"

22 سپتامبر 1941 - 23 ژانویه 1942: وزیر دفاع

دوران کودکی و جوانی

یون ویکتور آنتونسکو در روز دوم ژوئن سال 1882، در خانواده ای نظامی در روستای پیتِشتی - Pitesti - به دنیا آمد. او تصمیم داشت مانند پدر و اجدادش، شغل نظامی گری را برگزیند؛ برای همین در سال 1898، در مدرسه مخصوص نظامی، ثبت نام کرد. در سال 1902، پس از گذراندن دروس عمومی، برای تحصیلات عالیه در رسته سواره نظام، به مدرسه سواره نظام رفت. در سال 1904، با نمرات عالی از مدرسه سواره نظام، فارغ التحصیل شد.


قبل از جنگ جهانی اول

ستوان جوان، در طرح تقسیم، به هنگ یکم روسیوری - Roşiori - اختصاص داده شد؛ جایی که در جریان شورش دهقانان در سال 1907، با یک گروه کوچک و تنها با بستن جاده به صورت مسالمت آمیز، جلوی ورود اشرار و اراذل به داخل شهر گلاتس - Galati - را گرفت. این عمل، تحسین ولیعهد فردیناند، که در آن زمان، بازرس کل سواره نظام بود، را به همراه داشت. در سال 1908، به درجه ستوان یکم ترفیع یافت. شاهزاده فردیناند پیشنهاد داده بود که به عنوان فرمانده محافظین، استخدام شود؛ ولی این پیشنهاد به دلیل نداشتن درجه و تجربه لازم (حداقل سروان تمام با 12 سال سابقه)، تایید نشد.

از سال 1911 تا 1913، به دانشکده نظامی رفت و در سال 1912، به درجه سروانی رسید. در جنگ دوم بالکان، به عنوان افسر عملیات رکن 2 (اطلاعات و عملیات) هنگ یکم، خدمت کرد. از یکم نوامبر 1914 تا یکم آوریل 1915، مامور به دانشکده افسری سواره نظام شد.


جنگ جهانی اول

با ورود ارتش رومانی به جنگ جهانگیر یکم، خود را در دفتر عملیات ارتش شمالی - به فرماندهی سپهبد کنستانتین پِرِزان - یافت. با توجه به خاطرات ژنرال رادو روزِتی، این دو نفر - سروان آنتونسکو و سپهبد پرزان - یک تیم عالی تشکیل داده بودند. از جمله نتایج این تیم، عقب نشینی تاکتیکی ارتش شمالی از ترنسیلوانیا بود که منجر به انتصاب ژنرال پرزان به عنوان فرمانده ارتش شمالی و گروه دفاعی دانوب (لشگر سوم پیاده سابق) در 17 نوامبر 1916 شد. چندین روز بعد، با حکم ژنرال پرزان، سرگرد آنتونسکو، به فرمانده اطلاعات و عملیات ارتش شمالی منصوب شد. در تابستان 1917، ناحیه بسارابیا و در سال 1919، با شکست خفت بار ارتش مجارستان، بوداپست توسط سربازان رومانیایی، اشغال شد. این عمل باعث شد تا در 31 دسامبر 1919، بلندمرتبه ترین نشان نظامی ارتش رومانی - کلاس سوم از مدال میخاییل شجاع - بر روی سینه وی، جای بگیرد.


بین دو جنگ

پس از جنگ، سرهنگ یون آنتونسکو (در سال 1920، ترفیع گرفت) به عنوان عضوی از هیئت رومانیایی در کنفرانس صلح در پاریس، شرکت کرد. سپس به عنوان فرمانده مرکز آموزش پیاده و سواره در شهر سیبیو - Sibiu - منصوب شد. بر اثر یک سانحه اسب سواری، به مدت 6 ماه، در خانه بستری شد. بین یکم آگوست و 31 دسامبر 1923، به عنوان وابسته نظامی در پاریس، و سپس بین یکم ژانویه 1924 و 14 ژوئیه 1926، به عنوان وابسته نظامی در لندن، مشغول به کار شد. سپس به فرماندهی هنگ نهم سواره، موسوم به هنگ شاهدخت النا، در جورجی منصوب شد. در سال 1927، به عنوان فرمانده آکادمی نظامی، برگزیده شد.

در سال 1931، به درجه سرتیپ، ارتقاء یافت. در یکم ژوئیه 1933، به عنوان فرمانده لشگر سوم پیاده که ستاد آن در شهر زادگاهش - پیتشتی - بود، منصوب شد. در یکم دسامبر 1933، با اصرار شاه کارول دوم، به عنوان رئیس ستاد ارتش، منصوب شد. پادشاه در هنگام انتصاب او، وعده آزادی عمل کامل در مورد تجدید سازمان ارتش به وی داده بود؛ اما پس از چندی، روابط بین دو نفر، روبه وخامت رفته تا جایی که در 11 دسامبر 1934، آنتونسکو علی رغم میل باطنی، استعفا داد. سپس به پیتشتی و لشگر سوم برگشت و تا سال 1937، به عنوان فرمانده لشگر، مشغول به خدمت شد.

وی در 25 دسامبر 1937، به درجه سرلشگری ارتقا یافت و 3 روز بعد، وزیر دفاع شد. دوباره با شاه و اطرافیانش، به مشکل خورده و در 30 مارس 1938، برای بار دوم، استعفا داد. سرلشگر آنتونسکو، به صورت تبعید، به عنوان فرمانده سپاه 4 منصوب و از سال 1940، تحت بازداشت در صومعه بیستریتا - Bistrita - قرار دشت.​
 

پیوست ها

بالا