1. این پایگاه به ثبت ستاد ساماندهی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران رسیده است.

    مهمان عزیز سپاس بابت بازدید شما از تالار گفتگوی دهه هفتادی ها.

    عضویت در انجمن رایگان بوده و برای عموم باز میباشد . با صرف 30 ثانیه یکی از اعضای دهه هفتادی ها شوید .

قصه های کوتاه برای فیلم های بلند

شروع موضوع توسط New_Sense ‏Dec 25, 2014 در انجمن اخبار سینما

  1. New_Sense

    New_Sense یاد کن گاهی ما را در تنهایی خود ... همراه انجمن

    3,513
    11,263
    31,431
    a39e6ed95b0e380418c46489d3bed608.

    با دیگران: مشکل نخستین فیلم بلند ناصر ضمیری این است که با نگاه فیلم کوتاه ساخته شده یعنی به جای بسط و گسترش دادن موقعیت های داستانی، آنها را نیمه کاره رها می کند و میانه فیلم را با تصاویری پر می کند که شاید به عنوان تصاویر تک زیبا باشند اما در کلیت اثر نقش مثبتی ایفا نمی کنند. مشکل بعدی به تدوین فیلم برمی گردد. فیلم طوری تدوین شده که بیشتر شبیه به راف کات است. اغلب پلان ها انگار از نیمه شروع و در همان نیمه پایان می گیرند. همین دو مشکل کافی است تا فیلم نتواند با وجود برخورداری از قصه یی که بالقوه می تواند جذاب باشد، از ارتباط با تماشاگر باز بماند. پایان فیلم هم در ادامه همان تلقی غلطی است که چند سالی است درباره پایان باز داریم. در حالی که پایان باز محصول سینمای مدرن است و استفاده این گونه از آن در فیلمی که روایت سرراست و کلاسیک دارد، تنها نابلدی نویسنده و رفع تکلیف کردن او را می رساند.


    فصل فراموشی فریبا: بهترین فیلم کارنامه عباس رافعی تا به امروز، متاسفانه به همان مشکل فیلم با دیگران دچار است. یعنی هنگامی که ملات داستان مان برای فیلم بلند سینمایی کم است، مجبوریم برخی موقعیت های مشابه را در فیلم چندباره تکرار کنیم و حاصل این تکرار می شود دلزدگی تماشاگر و عدم ارتباط او با قصه. نکته بعدی که فیلم از آن به شدت لطمه دیده به شخصیت پردازی مرتضی و اعضای خانواده اش باز می گردد. شخصیت هایی تک بعدی و کاریکاتوری که به تنهایی قادرند یک فیلم را نابود کنند. فیلم البته حسن هایی هم دارد که بزرگ ترینش بازی ساره بیات است که سعی دارد از نقش هایی که بیشتر متناسب چهره اش است فاصله بگیرد. هر چند که چهره پردازی بد او تا حدی حاصل این تلاش را کمرنگ کرده است.


    رستاخیز: پروژه عظیم احمدرضا درویش به هیچ وجه آن چیزی نبود که انتظارش را می کشیدیم. رستاخیز حتی ذره یی به آثار شبیه خودش اضافه نمی کند. بیشتر زمان فیلم صرف خطابه هایی شده که هیچ جذابیتی ندارند. حتی نبرد تن به تن در روز عاشورا با پرداخت بد درویش عملا به هدر رفته است. درویش حتی در به تصویر کشیدن هر یک از نبردهای تن به تن، جای دوربین را تغییر نداده و این از کارگردان سکانس حمله هواپیما به ایستگاه قطار در فیلم دوئل بعید است. فیلمنامه رستاخیز با همان رویکرد روز واقعه نوشته شده. یعنی حرکت قهرمان در مسیری که به تدریج به واقعه عاشورا می رسد. اما همین رویکرد در روز واقعه با چنان ظرافتی نگاشته شده که مقایسه این دو را نا ممکن می سازد. اگر قهرمان بیضایی طی رسیدنش به واقعه عاشورا اتفاقاتی را پشت سرگذاشت که مرحله به مرحله در او تحول ایجاد می کردند و از او شخصیت می ساختند، قهرمان رستاخیز در این مسیر سر از جاهایی در می آورد که هیچ ارتباطی به واقعه اصلی ندارند. مثل ماجرای آن زن مسیحی و نجاتش که کارکردی در فیلم ندارد.


    شیار۱۴۳: دومین فیلم خانم آبیار تا حدی موفق به خلق فضای مورد نظرش شده اما برای پر کردن قصه فیلم متوسل به شیوه یی از روایت شده که ضرورتی ندارد. یعنی رفت و برگشت های زمانی متعدد و دیدن چهره شخصیت هایی که دارند داستان را برایمان روایت می کنند. ایده یی بی کارکرد که تنها به درد پرکردن قصه فیلم می خورند. ایده هایی مثل خواب دیدن آن رزمنده حالا دیگر خیلی کهنه و قدیمی به نظر می رسند و مشکلی را از فیلم حل نمی کنند. اما بزرگ ترین حسرت برای نگارنده به هدر رفتن ایده درخشانی است که کارگردان اثر از فرط ذوق زدگی آن را بر باد می دهد. مادر یک شهید بعد از ۲۰ سال استخوان های فرزندش را که در پارچه سفید شبیه به یک نوزاد شده اند را در آغوش می گیرد. صحنه یی به غایت زیبا که با کات خوردن به زمان نوزادی شهید و در آغوش گرفته شدن او به بدترین شکل ممکن تاثیرش را از دست می دهد و در ذهن نمی ماند. مریلا زارعی با بازی درخشانش بزرگ ترین نقطه قوت فیلم است و یک تنه بار این همه بی قصگی را بر دوش می کشد و به احتمال زیاد یکی از بخت های مسلم کسب سیمرغ در جشنواره امسال است.


    تمشک: ایده به شدت جذاب و گیرای فیلم، می توانست تمشک را در زمره آثار خوب این جشنواره بد قرار دهد. اما نوع روایت قصه و دادن اطلاعات سوخته به تماشاگر عملا فیلم را از کیفیت انداخته و قصه خوبش را بر باد داده است. داستان تمشک اگر کمی با حوصله تر و دقیق تر تبدیل به فیلمنامه می شد با همین کارگردانی متوسط هم می توانست در اکران عمومی فروش خوبی داشته باشد. حیف که سالور و تیم نویسنده اش قدرش را ندانستند. وقتی تماشاگر در دقیقه ۲۰ فیلم متوجه ارتباط شخصیت ها با یکدیگر شده، نشان دادن چگونگی آغاز این ارتباط در این حجم زیاد که کارکردی هم در فیلم ندارد، تماشاگر را خسته و دلزده می کند و نتیجه اش به هدر رفتن ایده و داستانی می شود که می شد بر اساسش یک فیلم بسیار خوب ساخت.
     
    nazi jooon و sargoli از این پست تشکر کرده اند.