1. این پایگاه به ثبت ستاد ساماندهی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران رسیده است.

    مهمان عزیز سپاس بابت بازدید شما از تالار گفتگوی دهه هفتادی ها.

    عضویت در انجمن رایگان بوده و برای عموم باز میباشد . با صرف 30 ثانیه یکی از اعضای دهه هفتادی ها شوید .

سینمای ما جوان تر از آن است که بخواهد پیشکسوت هایش را بازنشسته کند

شروع موضوع توسط New_Sense ‏Dec 25, 2014 در انجمن اخبار سینما

  1. New_Sense

    New_Sense یاد کن گاهی ما را در تنهایی خود ... همراه انجمن

    3,513
    11,263
    31,431
    74b2917f20fd2c41fa34a6192749b00b.

    در تاریکی سالن و با چشمان نه چندان شارپ نمی توانستم خوب چهره ها را ببینم ولی خوشبختانه هنوز گوش هایم هر صدا و نجواو پچ پچه را به وضوح می شنوند و شنیدم صدای جوانک را. صدایی که مشخصا هنوز بلوغ مردانه نیافته بود ولی در تاریکی و پنهان از معرض دید به خود جرات می داد تا بگوید: بسه دیگه آقا! پیر شدی. دیگه نساز، برو بشین خانه ات و...!


    این حرف ها را حین تماشای فیلم متروپل می گفت؟! جوانکی که نمی دانست سینمای ایران هنوز جوان تر از آن است که بخواهد پیشکسوت هایش را بازنشسته کند؟ اصلا چه شده؟ نکند باورتان شده که سینمای موجودمان سینماست؟ خیر چنین تصوری از اساس باطل است. در شرایطی که بیش از ۹۵ درصد محصولات سینمایی یا در مجموع سینما نیستند و درخورند پرده عریض قرار ندارند، چگونه می توان چنین بی حرمتی به پیشکسوت سینما را تحمل کرد؟آثار به نمایش درآمده عمدتا تله هستند و قابلیت نمایش روی پرده را فاقدند. نه کادر درست دارند، نه میزانسن ها سینمایی اند، نه بازی ها مناسب پرده عریضند، نه کمپوزیسیون ها و طراحی های هنری یا لباس ها درست هستند.

    در بهترین حالت مضمونی بکر که قربانی جاه طلبی سازنده بی تجربه شده است. در چنین وضعیتی وهن یک حرفه یی پیگیر که تلاش می کند با بودجه های ناچیز ولو قدمی در جهت پیشرفت ذات سینما بردارد جز ناسپاسی چه معنایی برای آن می توان یافت؟!ناراحت نشوید. منکر قابلیت نسل جوان نیستم. سینما به جوان ها نیاز مبرم دارد. چه بازیگر چه کارگردان و نویسنده و... اما فراموش نکنیم که جوان ها هم باید دارای نبوغ باشند. این حرفه گران است و نمی توان با آن شوخی کرد. فیلمساز جوان ۲۵ ساله باید معادل یک فرد ۴۵ ساله مطالعه کرده و آموخته باشد و نبوغ را با دانش بیامیزد. آیا توجه کرده اید که در فیلم ها به ندرت عکس تمام قد بازیگران وجود دارند؟ آیا دقت کرده اید همین که تعداد بازیگران از دو نفر بیشتر می شود تقطیع نماها چه اندازه فاجعه آمیز به نظر می رسند؟ و ده ها نکته های ریز و درشت دیگر.


    رفقا فیلم متروپل ممکن است نقاط ضعف داشته باشد که دارد اما بدانید در سینمای حرفه یی هر اندازه پول بدهی آش می خوری. بودجه اندک متروپل را با بودجه سایر فیلم ها مقایسه کنید. متوجه واقعیت تلخ می شوید که قصد ندارم به آن بپردازم. متروپل سینماست. ذات سینما را داراست. میزانسن هایش هم سینمایی است. به پرده می آید. تناسب دارد فیلم بهتر است اول سینما باشد بعد به خوب و متوسط و بد بودنش بپردازیم. متروپل نسبت به دیگر فیلم ها سینماست. می توانید احتمالا آن را دوست نداشته باشید یا آن را مورد نقد قرار دهید ولی نمی توانید به آن بی حرمتی کنید. تصاویر متروپل به چشم آشنایند.

    عکس ها صاحب دارند. امضای کیمیایی روی آنها ثبت شده و سینما یعنی همین تشخص داشتن. وگرنه همه از چند اندازه عکس استفاده می کنند ولی فاقد امضا هستند. این امضا می تواند خوش نقش نباشد ولی وجودش یک باید است. در قیل و قال جشنواره بیش از این چیزی نباید گفت ولی آنها که به تمسخر کف زده اند یا سوت کشیده اند بدانند پس از جشنواره اگر آقای کیمیایی مصلحت بدانند در یک جلسه مطبوعاتی آماده ام تا در هر جمعی به سهولت ثابت کنم که به طور کلی از متروپل برداشت سطحی شده است و تئوری نهفته در فیلم را متوجه نشده اند و فیلمساز پیشکسوت ما در عین نقاط ضعفی که در هر فیلم می توان یافت گامی به سمت تکامل برداشته. گامی که باید به تحسین آن قیام کنیم. باید کیمیایی را تشویق کنیم تا این راه را جدی تر ادامه دهد.


    به نظر من متروپل پخته ترین گام کیمیایی در دو دهه اخیر است. او به لطافت روی آورده طنز زمخت و خشن فیلم هایش ملاحت و شاعرانگی به خود گرفته است. در سالی که سینمای ایران از انبوه فیلم های یأس آلود و تیره رنجور است کیمیایی ولو اندک به شوخی هم متوسل شده، روایت او از حالت یکنواختی سابق فاصله گرفته و مدرن شده است.

    دلمشغولی او همان است که بود سینما ولی نانوشته ها یا ناگفته های بین خطوطش بیشتر شده. این یعنی تحول خوب در فیلمسازی که گمان می کردیم رسوبات ذهنی اش سفت و سخت شده اند و تغییرناپذیرند. او را تشویق کنیم اگر تشویق شود بدون شک می تواند دریافت ها و استنباط هایش را بهتر و شاعرانه تر به تصویر بکشد. کیمیایی امروز بیش از هر زمان به بحث و تشویق دوستانه نیاز دارد. با متروپل کیمیایی نشان داد که دیگر فیلمسازی واکنشی نیست و وقایع روزمره اجتماعی در اندیشه های او جایی ندارد. یک بار دیگر به متروپل فکر کنید.
     
    nazi jooon و sargoli از این پست تشکر کرده اند.