1. این پایگاه به ثبت ستاد ساماندهی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران رسیده است.

    مهمان عزیز سپاس بابت بازدید شما از تالار گفتگوی دهه هفتادی ها.

    عضویت در انجمن رایگان بوده و برای عموم باز میباشد . با صرف 30 ثانیه یکی از اعضای دهه هفتادی ها شوید .

سونامی های سینمایی

شروع موضوع توسط New_Sense ‏Sep 18, 2014 در انجمن اخبار سینما

  1. New_Sense

    New_Sense یاد کن گاهی ما را در تنهایی خود ... همراه انجمن

    3,513
    11,263
    31,431
    [​IMG]


    نبوغ فیلمساز مولف با قواعد دست و پا گیر تهیه کننده ها، شاهکارهای زیادی را به مسلخ برده است.

    اینکه فیلمی چون «حرص» ساخته اشتروهایم، حتی پس از جرح و تعدیل های فراوان همچنان یک شاهکار به نظر می رسد، استثناست.اورسون ولز بعد از شکست تجاری «همشهری کین» دیگر آزادی عمل سابق را نداشت. «آمبرسون های باشکوه» توسط مدیران استودیو، تکه پاره شد تا ریتم اش سریع تر شود، ولی فیلم باز هم در گیشه شکست خورد تا ولز یک ناکامی همه جانبه را تجربه کند.

    «آمبرسون های باشکوه» می توانست یک «همشهری کین» دیگر باشد ولی نه در نسخه ای که بیش از ۴۰ دقیقه آن قیچی شده بود. البته فیلم هایی هم بودند که یک تنه لطمه های عظیم به استودیوها زدند.

    «کلئو پاترا» قرار بود فیلمی پر عظمت باشد و بهترین عوامل هالیوود در پشت و جلوی دوربین به کار گرفته شدند. روبن مامولیان به درخواست ستاره فیلم جای خود را به مانکه ویچ داد. استودیو از هیچ هزینه ای ابا نکرد، به طوری که بودجه فیلم بسیار فراتر از پیش بینی های اولیه شد. حاصل کار اما فیلمی ملال آور از کار در آمد که همه را متحیر کرد. کوه موش زائیده بود! «کلئو پاترا» باعث شد تا استودیوها برای ساخت فیلم تاریخی دست و دلشان بلرزد و تا سال ها دیگر حماسه ای در هالیوود جلوی دوربین نرفت.

    مایکل چیمینو با «شکارچی گوزن» در اوایل دهه ۸۰ پر امید ترین کارگردان جوان هالیوود بود.«دروازه بهشت» قرار بود شاهکاری به تمام معنا باشد ولی چیمینو با این فیلم کاری کرد که هیچ کارگردانی تا آن زمان نکرده بود. او یک تنه با «دروازه بهشت» یونایتد آرتیست را ورشکست کرد! چیمینو با یکی، دو شکست دیگر، عملا پرونده خودش را هم بست.

    از برخی از فیلم ها در تاریخ سینما به عنوان فاجعه یاد می شود اما برخی از این فاجعه ها یا به تعبیر بهتر شکست ها ، به شکلی ناخواسته تاریخ سینما را برای همیشه تغییر داده اند. در این مقاله دیوید تامسون، منتقد و تاریخ نگار سینما نگاهی به برخی از مهم ترین فیلم های یاد شده دارد.



    [​IMG]



    حرص (1942)

    فیلمی که نشان داد آثار سینمایی تا زمان انتقال روی پرده راهی طولانی در پیش دارند

    شما می توانید از فیلم حرص به عنوان یک ویرانه سینمایی یاد کنید چرا که این فیلم از سیستمی عبور کرد که تنها در نهایت اجازه داد ۱۴۰ دقیقه از نسخه ای ۱۰ساعته به نمایش در آید و به این ترتیب فرهنگ ویران سازی نسخه های بلندمدت سینمایی پایه گذاری شد و از آن پس بود که خاطرات ما از نسخه هایی که می توانستند به شکل کامل به نمایش در آیند بیشتر و بیشتر شد.در طول دهه های بعد تلاش شد تا نسخه های بهتری از فیلم حرص در اختیار علاقه مندان قرار گیرد؛ نسخه هایی از ریچ اشمیدلین که با استفاده از تصاویر موجود از فیلم تهیه شد یا کتاب کامل حرص از هرمان واینبرگ که سعی کرد به شکل مکتوب اطلاعات بیشتری در مورد این حادثه سینمایی به ما منتقل کند.

    اما حرص در همان نسخه ناقص و مثله شده اش هم یک شاهکار بود و نوعی رئالیسم روان شناسانه تازه را به تماشاچی معرفی کرد که اکثر مردم را در دوره خود شوکه کرد چرا که قبل از هر چیزی هیچ قهرمان دوست داشتنی نداشت. اریک فون اشتروهایم در این فیلم از نوعی نگاه بصری ویژه برای به تصویر کشیدن حالات درونی شخصیت های اصلی فیلمش استفاده کرده بود که با پیش رفتن داستان و وابستگی بیشتر هر کدام از آنها به تنهایی، حرص و یا خشونت پررنگ تر می شد و همه اینها هنوز هم در نسخه ناقصی که امروز در اختیار ماست کاملا مشخص است. حتی اگر در بین ما کسی باشد که به اشتباه فیلم اشتروهایم را یک اثر ابتر معرفی کند، باز هم باید در نظر داشت که این اشتروهایم نبوده که یک فاجعه سینمایی را ترتیب داده بلکه این سیاست های سختگیر استودیویی بوده که کار را به اینجا رسانده است.

    اشتروهایم برای ساخت این فیلم کتاب «مک تیگ: داستان سان فرانسیسکو» اثر فرانک نوریس را که در سال ۱۸۹۹ به چاپ رسیده بود دستمایه کارش قرار داد و این درست زمانی بودکه با اروین تالبرگ در استودیو یونیورسال دچار اختلافات شدیدی شد و به استودیو گلدوین رفت. در آنجا قراردادی برای اقتباس از کتاب نوریس امضا کرد که طبق آن، او نویسنده فیلمنامه و کارگردان بود و در ظرف ۹ ماه می بایست فیلم را با بودجه ۴۷۰هزار دلاری به پایان می رساند.

    اما با شروع کار گلدوین با مترو و مایر ادغام شد و در نهایت اشتروهایم ناچار شد که با سرافکندگی به نزد تالبرگ باز گردد و زمانی که کار به پایان رسید و نسخه کامل فیلم به نمایش در آمد تعجبی نداشت که عده ای با آن مخالفت کنند و خواهان کوتاه شدن آن شوند. اکنون شکی نیست که استودیو مترو گلدوین مایر با دورانداختن نسخه کامل این فیلم خیانت بزرگی به خود و سینما کرده است اما در عین حال این کار با تمامی فیلم هایی که مورد غضب مدیران استودیوها قرار می گرفت انجام می شد.این روزها در قرن بیست و یکم ساخت فیلمی در مورد قهرمان هایی که تماشاچی ها دوست ندارند مشکل است چرا که تماشاچی همیشه از تاریکی می ترسد ولی اشتروهایم در آن دوره نشان داد که کارگردان می تواند تاریکی را نیز دوست داشته باشد هر چند که بهای سنگینی برای این کار خود پرداخت.



    [​IMG]



    آمبرسون های با شکوه (1942)

    فیلمی که نشان داد استودیو نمی تواند روح آزاد یک فیلمساز را تحمل کنداین فیلم شاید می توانست جزو بزرگترین فیلم های تاریخ سینما و روایتی غنی از تراژدی در قرن ۱۸ در ذهن تمامی علاقه مندان سینما باشد. این فیلم در واقع ادای دین اورسون ولز به آمریکای قدیم بود، همانطور که در فیلم ناقوس های نیمه شب به انگلستان قدیم ادای احترام کرده بود که روشن ترین نشانه ابراز علاقه یک هنرمند سینما به گذشته است. این جملات من برای فیلمی است که می توانست بزرگترین تراژدی ما نباشد اما متأسفانه این طور است و این تاسفی مضاعف است هم برای شاهکاری که تبدیل به یک ویرانه شد و هم برای آینده حرفه ای اورسون ولز که در نهایت همچون آمبرسون مینافر به یک فاجعه سینمایی بدل شد. این فیلم دومین کار او برای آرک او پس از فیلم همشهری کین بود که براساس کتابی از بوث تارکینگتون ساخته می شد.

    این کتاب در سال ۱۹۱۸ نوشته شده بود و پیش از آن اورسون ولز در نمایشنامه ای رادیویی براساس آن نقش جورج را ایفا کرده بود. او برای نسخه سینمایی ترجیح داد که این نقش را به تیم هولت بدهد و خود نقش راوی را داشته باشد. استنلی کورتز فیلمبردار بود؛ البته کار او نمی توانست با کار گرگ تولاند در همشهری کین مقایسه شود اما او نیز به نوبه خود نابغه بود.

    فیلمبرداری در سال ۱۹۴۱ پایان یافت و در اوایل سال ۱۹۴۲ ولز که یک نسخه ابتدایی از فیلم را مهیا کرده بود برای سفری به ریو رفت و کار تدوین فیلم را به رابرت وایز سپرد و جک موس مدیر برنامه هایش را مسئول محافظت از کار کرد. آنها نهایت تلاش خود را کردند و پس از پایان کار با ولز تماس گرفتند اما ولز از هالیوود دور بود و مسئولان آرک او در اکران آزمایشی فیلم متوجه صدای بلند خنده برخی از تماشاگران شدند و اینجا بود که مدیران آرک او وارد عمل شدند و نسخه ۱۳۲ دقیقه ای ولز را به ۸۸ دقیقه کاهش دادند و پایان فیلم به طور کامل عوض شد و پایان مورد نظر استودیو دیکته شد. سال ها بعد دقایق کوتاه شده از فیلم به داخل اقیانوس انداخته شد تا امید برای تماشای نسخه کامل فیلم از بین برود.



    [​IMG]



    شب شکارچی (1955)

    فیلمی که به تماشاچی یاد داد همیشه حق با او نیست یادم می آید که در یک اکران خصوصی در دهه ۱۹۷۰ این فیلم را برای تعدادی از آمریکایی ها نمایش دادم،کودکان با این فیلم مشکلی نداشتند و فقط کمی تحت تأثیر خشونت آن قرار گرفته بودند اما تعدادی از بزرگسالان که از قضا از مهم ترین افراد در این اکران بودند معتقد بودند که فیلم مسخره و بی سرو ته است و خاطرنشان کردند که به همین دلیل بوده که در زمان اکران عمومی هم شکست خورده است. البته حق با آنها بود چراکه این شکست به قدری سخت بود که چارلز لافتون تمامی امیدهایش برای کارگردانی یک فیلم دیگر را از دست داد ولی همین فیلم پس از ۵۰ سال به عنوان یک شاهکار در کتابخانه کنگره آمریکا اکران شد و از آن تقدیر به عمل آمد و تاکید شد که باید از آن به بهترین وجه محافظت شود.

    در اوایل دهه ۱۹۵۰ پل گریگوری با لافتون در زمینه تئاتر همکاری داشت و هر دوی آنها تمایل داشتند که یک کار سینمایی مشترک داشته باشند. آنها رمانی از دیویس گراب درباره یک کشیش دیوانه را انتخاب کردند که دست به سرقت پول از دو کودک می زند و پس از آن مادر این دو کودک را به قتل می رساند.

    این داستان برای اقتباس سینمایی در دوره خود یک اثر بحث برانگیز می توانست باشد و پس از اینکه جیمز اگی فیلمنامه نویس اولیه در کار خود به کتاب بیش از حد وفادار ماند و نتیجه کار فیلمنامه ای طولانی شد، چارلز لافتون تصمیم گرفت که فیلمنامه را بازنویسی کند. او استنلی کورتز را به عنوان فیلمبردار انتخاب کرد و از او خواست تا فیلم های گریفیث را الگو قرار دهد. هیلیارد براون، مسئول طراحی صحنه شد و والتر شاومن موسیقی فیلم را ساخت اما شاید بدون کمک بازیگران، این فیلم هرگز به نتیجه نمی رسید. رابرت میچم که نقش کشیش را ایفا می کرد عامل اصلی تامین هزینه های فیلم بود اما بی تفاوتی ای که میچم در طول بازی در این فیلم از خود نشان می دهد کاملا برای همه مشخص است . شلی وینترز دیگر هنرپیشه فیلم، از شاگردان خود لافتون بود.

    شب شکارچی هیچ شباهتی به یک فیلم آمریکایی –لااقل در دهه ۱۹۵۰ – ندارد اما در آن زمان نیاز بود که فیلم هایی متفاوت ساخته شوند و این روند در سینمای جهان آغاز شود. شب شکارچی تنها یک فیلم بزرگ نیست بلکه هر چیزی که در مورد آن در زمان اکران غلط به نظر می رسید اکنون کاملا صحیح است و این تماشاچی بوده که درزمان اکران فیلم سخت در اشتباه بوده است.



    [​IMG]



    کلئوپاترا (1963)

    فیلمی که ژانر اسطوره های تاریخی را از میان برد خیلی قبل از اینکه این فیلم گور ژانر اسطوره های تاریخی را بکند، آنچه شنیده می شد نشان از یک فاجعه بزرگ داشت؛ واقعا چه کسی انتظار داشت که الیزابت تیلور بتواند یک ملکه واقعی در نقش کلئوپاترا باشد. گرچه برای این فیلم تحقیقات تاریخی زیادی انجام شده بود اما باز هم روی پرده تیلور و برتون همان زوج آمریکایی بودند که چند سال بعد در «چه کسی از ویرجینیا وولف می ترسد» فوق العاده متناسب به نظر رسیدند.

    البته تیلور تنها درکلئوپاترا بد نبود او همیشه بد بود اما با پنهان شدن در پشت جنجال ها و حاشیه ها به خوبی می دانست که چگونه از دامنه محدود توانایی هایش استفاده کند. اما شاید خود او هم می دانست بازی در نسخه ای از کلئوپاترا که به جای بهره بردن از کلیشه های رایج فیلم های تاریخی قرار بوده فیلمی هوشمندانه از آب در آید، عاقبت خوبی نخواهد داشت. کار با حضور والتر واگنر به عنوان تهیه کننده و روبن مامولیان در مقام کارگردان آغاز شد و دکورها در پاین ود ساخته شد اما تیلور زمانی موافقت خود را اعلام کرد که در سفرش به رم از حضور جوزف مانکه ویچ به عنوان کارگردان مطمئن شد.

    پس از آن بود که فیلم به هر صورت ممکن با هزینه ای افسانه ای ۴۴میلیون دلار – ساخته شد، اما فیلم در اکران تنها ۲۶ میلیون دلار فروخت. با این همه منتقدان منتظر بودند که این فیلم متفاوت در دهه های آینده همچون برخی از آثار، متفاوت از زمان اکرانش باشد اما در تمامی این سال ها تبلیغات و جنجال نتوانست نظر علاقه مندان را تغییر دهد و فیلم هنوز هم بزرگترین فاجعه مالی تاریخ سینما باقی مانده است.



    [​IMG]

    دروازه بهشت (1981)

    فیلمی که استودیویی را ورشکسته و مهم تر از آن جنبش سینمای مولف را متوقف کرد

    همه در سال ۱۹۸۱ و سال های پس از آن معتقد هستند که فیلم دروازه بهشت کاملا از کنترل خارج شد و شاید بهترین توصیف از این قضیه را استیون باخ، یکی از مدیران اجرایی اسبق یونیورسال داشته باشد که درکتابش به نام« برش نهایی» به آن اشاره کرد. باخ که خود در آن زمان به خاطر این فیلم شغلش را از دست داد از مایکل چیمینو –کارگردان و فیلمنامه نویس – به عنوان فیلمسازی یاد می کند که توسط مدیران یونایتد آرتیستز برای نجات استودیو از بن بست استخدام شد و تمامی خواسته هایش برای ارائه یک کار درخشان در اختیارش قرار گرفت.

    البته این غیرممکن نیست که یک فیلم خوب تمامی ساختار تجاری ای که حامی ساخته شدنش بوده را ویران کند چرا که در مورد «بر باد رفته» و« و اینک آخر الزمان» شاهد این قضیه بوده ایم. از سوی دیگر در آمریکا همیشه آثار جریان ساز ابتدا از سوی تحلیلگران به عنوان شکست های مطلق هنری برآورد می شدند اما پس از ۵ بار مشاهده این فیلم باید بگویم که اگر چیمینو شیوه ای برای پرداخت بهتر شخصیت هایش پیدا می کرد این فیلم دیگر فاجعه نبود هر چند که از نظر من هنوز هم دروازه بهشت یک هیولای زخمی است.





    منبع: گاردین- ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۸
     
    ײַҊIⱤѦⱢײַ، خانوم مهندس و Sun-girl از این ارسال تشکر کرده اند.