1. این پایگاه به ثبت ستاد ساماندهی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران رسیده است.

    مهمان عزیز سپاس بابت بازدید شما از تالار گفتگوی دهه هفتادی ها.

    عضویت در انجمن رایگان بوده و برای عموم باز میباشد . با صرف 30 ثانیه یکی از اعضای دهه هفتادی ها شوید .

زنی را می شناسم ...

شروع موضوع توسط Jud/Abbot ‏Apr 20, 2015 در انجمن درد دل

  1. Jud/Abbot

    Jud/Abbot دختر همیشه خندون

    10,718
    18,012
    48,956
    زني را مي شناسم من
    که شوق بال و پر دارد
    ولي از بس که پر شور است
    دو صد بيم از سفر دارد



    زني را مي شناسم من
    که در يک گوشه ي خانه
    ميان شستن و پختن
    درون آشپزخانه

    سرود عشق مي خواند
    نگاهش ساده و تنهاست
    صدايش خسته و محزون
    اميدش در ته فرداست

    زني را مي شناسم من
    که مي گويد پشيمان است

    چرا دل را به او بسته
    کجا او لايق آنست

    زني هم زير لب گويد
    گريزانم از اين خانه
    ولي از خود چنين پرسد
    چه کس موهاي طفلم را
    پس از من مي زند شانه؟

    زني آبستن درد است
    زني نوزاد غم دارد
    زني مي گريد و گويد
    به سينه شير کم دارد

    زني با تار تنهايي
    لباس تور مي بافد
    زني در کنج تاريکي
    نماز نور مي خواند

    زني خو کرده با زنجير
    زني مانوس با زندان
    تمام سهم او اينست
    نگاه سرد زندانبان

    زني را مي شناسم من
    که مي ميرد ز يک تحقير
    ولي آواز مي خواند
    که اين است بازي تقدير

    زني با فقر مي سازد
    زني با اشک مي خوابد
    زني با حسرت و حيرت
    گناهش را نمي داند

    زني واريس پايش را
    زني درد نهانش را

    برای مشاهده لینک ها لطفا ثبت نام کنید و یا اگر حساب کاربری دارید وارد شوید

    مردم مي کند مخفي
    که يک باره نگويندش
    چه بد بختي چه بد بختي

    زني را مي شناسم من
    که شعرش بوي غم دارد
    ولي مي خندد و گويد
    که دنيا پيچ و خم دارد

    زني را مي شناسم من
    که هر شب کودکانش را
    به شعر و قصه مي خواند
    اگر چه درد جانکاهي
    درون سينه اش دارد

    زني مي ترسد از رفتن
    که او شمعي ست در خانه
    اگر بيرون رود از در
    چه تاريک است اين خانه

    زني شرمنده از کودک
    کنار سفره ي خالي
    که اي طفلم بخواب امشب
    بخواب آري
    و من تکرار خواهم کرد
    سرود لايي لالايي

    زني را مي شناسم من
    که رنگ دامنش زرد است
    شب و روزش شده گريه
    که او نازاي پردرد است

    زني را مي شناسم من
    که ناي رفتنش رفته
    قدم هايش همه خسته
    دلش در زير پاهايش
    زند فرياد که بسه

    زني را مي شناسم من
    که با شيطان نفس خود

    هزاران بار جنگيده
    و چون فاتح شده آخر
    به بدنامي بد کاران
    تمسخر وار خنديده

    زني آواز مي خواند
    زني خاموش مي ماند
    زني حتي شبانگاهان
    ميان کوچه مي ماند

    زني در کار چون مرد است
    به دستش تاول درد است
    ز بس که رنج و غم دارد
    فراموشش شده ديگر
    جنيني در شکم دارد

    زني در بستر مرگ است
    زني نزديکي مرگ است

    سراغش را که مي گيرد
    نمي دانم؟
    شبي در بستري کوچک
    زني آهسته مي ميرد

    زني هم انتقامش را
    ز مردي هرزه مي گيرد...
    زني را مي شناسم من فریبا شش بلوکی
     

    موضوعات مشابه