1. این پایگاه به ثبت ستاد ساماندهی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران رسیده است.

    مهمان عزیز سپاس بابت بازدید شما از تالار گفتگوی دهه هفتادی ها.

    عضویت در انجمن رایگان بوده و برای عموم باز میباشد . با صرف 30 ثانیه یکی از اعضای دهه هفتادی ها شوید .

خدایا کفر نمی گویم

شروع موضوع توسط rsh4422112 ‏Apr 20, 2014 در انجمن درد دل

  1. خدایا کفر نمی‌گویم،

    پریشانم،

    چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!

    مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی.

    خداوندا!

    اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی

    لباس فقر پوشی

    غرورت را برای ‌تکه نانی

    ‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌

    و شب آهسته و خسته

    تهی‌ دست و زبان بسته

    به سوی ‌خانه باز آیی

    زمین و آسمان را کفر می‌گویی

    نمی‌گویی؟!

    خداوندا!

    اگر در روز گرما خیز تابستان

    تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی

    لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری

    و قدری آن طرف‌تر

    عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌

    و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد

    زمین و آسمان را کفر می‌گویی

    نمی‌گویی؟!

    خداوندا!

    اگر روزی‌ بشر گردی‌

    ز حال بندگانت با خبر گردی‌

    پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت، از این بودن، از این بدعت.

    خداوندا تو مسئولی.

    خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن

    در این دنیا چه دشوار است،

    چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است…
     
    !!HISS!!، Aryamehr، mania22 و 2 نفر دیگر از این ارسال تشکر کرده اند.
  2. MM75

    MM75 بهترین نیستم اما!!!!!!!!!!!!!!!!!! خوودممممممم.

    2,262
    8,617
    3,175
    قشنگ بود..اگه اشتباه نکنم شعردکترشریعتی باشه
     
    !!HISS!!، Aryamehr و rsh4422112 از این ارسال تشکر کرده اند.
  3. درسته البته بعضی ها معتقدند اثر کارو هستش
     
    !!HISS!! و Aryamehr از این پست تشکر کرده اند.


  4. و پاسخ سهراب سپهری به این شعر:
    منم زیبا


    که زیبا بنده ام را دوست میدارم


    تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید


    ترا در بیکران دنیای تنهایان


    رهایت من نخواهم کرد


    رها کن غیر من را آشتی کن با خدای خود


    تو غیر از من چه میجویی؟


    تو با هر کس به غیر از من چه میگویی؟


    تو راه بندگی طی کن عزیز من، خدایی خوب میدانم


    تو دعوت کن مرا با خود به اشکی، یا خدایی میهمانم کن


    که من چشمان اشک آلوده ات را دوست میدارم


    طلب کن خالق خود را، بجو ما را تو خواهی یافت

    که عاشق میشوی بر ما و عاشق میشوم بر تو که

    وصل عاشق و معشوق هم، آهسته میگویم، خدایی عالمی دارد


    تویی زیباتر از خورشید زیبایم، تویی والاترین مهمان دنیایم

    که دنیا بی تو چیزی چون تو را کم داشت


    وقتی تو را من آفریدم بر خودم احسنت میگفتم


    مگر آیا کسی هم با خدایش قهر میگردد؟


    هزاران توبه ات را گرچه بشکستی؛ ببینم من تو را از درگهم راندم؟


    که میترساندت از من؟ رها کن آن خدای دور؟!


    آن نامهربان معبود. آن مخلوق خود را


    این منم پروردگار مهربانت


    خالقت


    اینک صدایم کن مرا.

    با قطره ی اشکی


    به پیش آور دو دست خالی خود را


    با زبان بسته ات کاری ندارم


    لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم


    غریب این زمین خاکی ام. آیا عزیزم حاجتی داری؟


    بگو جز من کس دیگر نمیفهمد


    به نجوایی صدایم کن.

    بدان آغوش من باز است


    قسم بر عاشقان پاک با ایمان


    قسم بر اسبهای خسته در میدان


    تو را در بهترین اوقات آوردم


    قسم بر عصر روشن، تکیه کن بر من


    قسم بر روز، هنگامی که عالم را بگیرد نور


    قسم بر اختران روشن اما دور، رهایت من نخواهم کرد


    برای درک آغوشم، شروع کن، یک قدم با تو


    تمام گامهای مانده اش با من


    تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید


    ترا در بیکران دنیای تنهایان،


    رهایت من نخواهم کرد

    .
     
    !!HISS!!، MM75 و Aryamehr از این ارسال تشکر کرده اند.