1. این پایگاه به ثبت ستاد ساماندهی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران رسیده است.

    مهمان عزیز سپاس بابت بازدید شما از تالار گفتگوی دهه هفتادی ها.

    عضویت در انجمن رایگان بوده و برای عموم باز میباشد . با صرف 30 ثانیه یکی از اعضای دهه هفتادی ها شوید .

جودو…قدرت ، تکنیک…

شروع موضوع توسط MR.Nimasr ‏May 7, 2015 در انجمن ورزش های رزمی

  1. جودو…قدرت ، تکنیک…

    برای مشاهده لینک ها لطفا ثبت نام کنید و یا اگر حساب کاربری دارید وارد شوید



    توضیحاتی ابتدایی درباره جودو :

    جودو تفاوت بزرگی با سایر هنرهای رزمی دارد و آن این است که مشت و لگد زدن

    به حریف ممنوع می باشد و شما باید با استفاده از تکنیک های ساده و یا پیچیده

    با حریف خود روبه رو شوید . لباس جودو معمولا پنج کیلوگرم وزن دارد و ورزشکار

    بایستی یک بدن آماده داشته باشد تا بتواند این وزن را تحمل کند . جودو و سرعت

    ربط زیادی بهم دارند هرقدر شمادر اجرای یک تاکتیک جودو یا تکنیک آن سریعتر

    عمل کنید می توانید نسبت به حریف مقدار بیشتری جلو بیفتید ، آسیب دیدگی

    های جودو بیشتر در نواحی زانو و دست دیده می شود و شامل دررفتگی مفاصل

    و شکستگی استخوان است . اعتقاد بنیان گذاران جودو بر این بود تا هنرجویانی

    تربیت نمایند که بتوانند با دست خالی از خود دفاع کنند ، ژاپنی ها علاقه زیادی

    به عبارت ” مبارزه با دست های خالی ” دارند و هنر های رزمی زیادی را در این

    رابطه ایجاد کردند . سن مناسب برای جودو به طور معمول شش سالگیست

    مشروط بر اینکه شما فرزند دلبندتان را نزد یک مربی کارکشته که بر مبنای اصول

    علمی روز ، شاگردان را تمرین می دهد ، بسپارید . یک جودو کار بایستی تمرکز

    و قدرت واکنش بسیار بالایی داشته باشد ، همچنین باید حافظه ای ساخت یافته

    و منظم داشته باشد ، پس این نتیجه حاصل میشود که جودو کاران در برخورد با

    مباحث علمی قوی و موفق به نظرمی رسند . سبک مبارزه جودو سالهاست که

    خط منظم خود را حفظ کرده و بخاطر این نظم اولین هنر رزمی بود که المپیکی شد

    ،جالب است بدانید این رشته بیشتر از رشته های غیرکنترلی مورد علاقه کودکان

    است ! جودو کاران به سبب اینکه تمرینات بسیار سختی را میگذرانند ، از قدرت

    بدنی بسیار خوبی برخوردارند ، همچنین افرادی آرامتر ، متمرکز تر و دارای اعتماد

    به نفس بیشتری هستند . در کل اگر به دنبال یک رشته پرتکنیک ، المپیکی و

    زیبا هستید جودو گزینه مناسبی است !


    تاریخچه جودو
    جودو که به معنی روش ملایمت می باشد، یک هنر رزمی ژاپنی است که بر پایه ی تکنیک های قدیمی جوجیتسو می باشد. دکتر جیگورو کانو، جودو را رسما در سال 1882 ابداع نمود. او که در کودکی و جوانی جوجیتسو را فرا گرفته بود، بهترین تکنیک های این ورزش را استخراج کرده و با آنها ورزش جدیدی به نام جودو ابداع کرد. کانو پس از ابداع جودو مدرسه ی کودوکان را در توکیوی ژاپن تاسیس کرد تا ورزش جدیدش را آموزش دهد. امروزه سبک اصلی جودو هم با همین نام یعنی کودوکان شناخته میشود.


    تکنیک های جودو
    جودو با تکنیک های زیبای پرتابی شناخته میشود اما شامل تکنیک های دیگری هم که برای کنترل حریف روی زمین است هم می باشد. این ورزش معمولا با کشتی آزاد مقایسه میشود چون تکنیک های مشترک زیادی دارند. یک جودوکای ماهر ابتدا حریف را گرفته، تعادل او را بهم زده و بعد او را پرتاب میکند. هنگامی که حریف روی زمین افتاد، او با تکنیک هایی نظیر خفه کردن، قفل مفاصل و ... کارش را به اتمام خواهد رساند. اولین تکنیکی که یک جودوکا یاد می گیرد، فنون "اوکه می" یعنی روش صحیح افتادن بدون مصدوم شدن است. تمام هنرجویان جودو، یک جودوگی (لباسی سنگین با یقه ی باز که مخصوص جودوست) سفید یا آبی پوشیده و یک کمربند را که نشان دهنده درجه اوست می بندد. جودو بخاطر ایمنی هنرجویان روی یک تشک نسبتا نرم و انعطاف پذیر تمرین میشود.فلسفه جودودو اصل مهم جودو عبارتند از "حداکثر کارایی" و "کمک و سودرسانی متقابل". هدف حداکثر کارایی این است که یک جودوکا با استفاده از کمترین نیروی فیزیکی، حریفش را پرتاب کند. این هدف از استفاده ی صحیح تکنیک ها و زمان بندی مناسب بدست می آید. کمک و سودرسانی متقابل این است که دکتر کانو معتقد بود که جودو میتواند به افراد کمک کند که فردی مفیدتر برای جامعه باشند. او می گفت نظم شخصی که جودو به هنرجویان می آموزد به زندگی روزمره میرسد و بدین صورت است که جودو به هنرجویان کمک می کند که فردی مفیدتر برای جامعه باشند.

    جنبه ی قهرمانی جودو
    در سال 1964 جودو رسما بعنوان یک ورزش المپیکی شناخته شد. علاوه بر المپیک، امروزه در سرتاسر دنیا تورنمنت های دیگری هم برای جودو وجود دارد. مواردی که در مسابقات امتیازآور هستند عبارتند از پرتاب کردن یک حریف، نگه داشتن حریف در خاک برای مدتی معین یا وادار کردن حریف به تسلیم شدن با فنونی مانند قفل دست یا خفه کردن. روش های پیروز شدن در یک مسابقه هم عبارتند از: "پرتاب کامل" که ایپون نام دارد، دو پرتاب نیمه کامل که وازاری، 25 ثانیه حریف را روی خاک نگه داشتن، ترکیب یک وازاری و خاک کردن حریف برای 20 ثانیه و یا تسلیم کردن حریف با استفاده از قفل دست یا خفه کردن. در مسابقات، یکی از مبارزین لباس آبی و دیگری لباس سفید می پوشد.درجات در جودوجیگورو کانو بنیانگذار جودو اولین فردی بود که در ورزش خود از سیستم درجه بندی مدرن بر اساس رنگ کمربند استفاده کرد. ورزش های دیگری مانند کاراته و تکواندو سیستم درجه بندی بر اساس کمربند را از جودو گرفته اند. البته رنگ هایی با درجات متفاوت از جودو در این ورزش ها دیده میشود. درجات جودو با ماهر شدن در یک سری تکنیک های مشخص و تمرین منظم به هنرجویان اعطا میشود. تمام جودوکاها با یک کمربند سفید کار خود را شروع می کنند، و سپس به مرور زمان در صورت پیشرفت لازم، کمربند زرد، سبز، بنفش، سه درجه قهوه ای و در نهایت سیاه را دریافت میکنند. به درجات کمربندهای رنگی، کیو و به درجات کمربند مشکی دان می گویند. در جودو 10 درجه ی دان وجود دارد.

    سبک های جودو
    · جودوی المپیکی: معروف ترین سبک کودوکان جودو می باشد که امروزه در ایران و تمام دنیا بطور گسترده آموزش داده میشود.

    · جودوی آمریکایی: ترکیبی از جودو، کشتی، بوکس، جوجیتسو و ساواته است.

    · جوجیتسوی برزیلی: میتسویو مائدا در سال 1914 جودو را به برزیل برد. او این ورزش را به کارلوس گراسی و دیگران آموزش داد. گراسی باتوجه به اینکه در آن زمان جودو با نام "جوجیتسوی کانو" هم شناخته میشد، آن را جوجیتسوی برزیلی نامید. جوجیتسوی برزیلی بعدها راهی متفاوت از جودو را دنبال کرده و امروزه کاملا از آن متمایز است ولی میتوان آن را یکی از سبک های جودو دانست.

    · جودو-دو: در استرالیا، آقای ژولیوس فلک و چند تن دیگر سیستمی بر اساس تکنیک های پرتاب ابداع کردند که آن را جودودو نامیدند. آنها هدفشان را از ابداع این سبک، توسعه جودو اعلام کرده اند.

    · کاوایشی ریو جوجیتسو: میکونوسوکه کاوایشی سبک کاوایشی ریو جوجیتسو را با استفاده از برخی تکنیک های جودو مسابقات مدرن جودو ممنوع می باشند، ابداع کرد. این سبک هم اکنون در فرانسه آموزش داده میشود.

    · کوسن جودو: این سبک هم که در قرن 20 محبوبیت پیدا کرد، همانند جوجیتسوی برزیلی خیلی بیشتر از جودوی المپیکی، شبیه به ورزشی است که کانو ابداع کرد.

    · جودوی روسی: نکته ای جالب که در مورد این سبک میتواند گفت این است که بعضی از تکنیک های این سبک، توسط فدراسیون جهانی جودو قبول شده و وارد جودوی المپیکی شده اند. این سبک در مسابقات آزاد MMA مبارزینی نظیر ایگور زینوفیف، فدور امیلیاننکو و کارو پاریسیان را دارا می باشد.

    · سامبو: واسیلی اوشپکف، اولین شاگرد اروپایی کانو بود که موفق به اخد کمربند مشکی شد. او با تکنیک های رزمی دیگری که با جودو ترکیب کرد، سامبو را ابداع نمود. اوشپکف در سال 1937 بخاطر رد دستور شاگردی نکردن زیر نظر کانو، توسط مامورین سیاسی کشته شد.

    لازم به ذکر است ورزش جودو در تمام دنیا یک سبک رسمی بیشتر ندارد.




     
    simid از این پست تشکر کرده است.
  2. simid

    simid ŚĨMĨŃ ŐMĨĎ

    7,654
    15,776
    60,056
    عالی بود
     
    MR.Nimasr از این پست تشکر کرده است.