1. این پایگاه به ثبت ستاد ساماندهی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران رسیده است.

    مهمان عزیز سپاس بابت بازدید شما از تالار گفتگوی دهه هفتادی ها.

    عضویت در انجمن رایگان بوده و برای عموم باز میباشد . با صرف 30 ثانیه یکی از اعضای دهه هفتادی ها شوید .

اشعارطنز

شروع موضوع توسط μ~¤@ฯmit@¤~μ ‏Dec 4, 2013 در انجمن خنده و شوخی

  1. μ~¤@ฯmit@¤~μ

    μ~¤@ฯmit@¤~μ hastye eshgh Im lovable lovable for loveer

    9,041
    24,805
    2,687
    فـصلِ پایـیزِ بَبَم ،خـیـلی دل انگـیزِ بَبَم
    ثـبتِ نـا مِ بچّه هـا خـیلی غـم انگیزِ بَبَم
    موجـرین دُم کُلُفتِ خـو نه هـایِ شهرِما
    موقعِ اَخـذِ کـرایـه، گو شِـشو ن تیزِ بَبَم
    نَـم نَـمِ باران اگرآیـد،به دهقان جان دهد
    زان سـپس اَرزانـیَم ، هِـنگامـه انگـیزِبَبَم
    بعـد از این جـایِ فـروشِ بستنی آیــد لَـبـو
    گویـد این قـند و عـسل هـم،ما لِ تبریزِ بَبَم
    بازهم برگِ درختان خِش وخِش بانغمه ای
    زیـرِ پا آهـنگـشـان بی شـک ،دلاویــز بَبَم
    پاشنه یِ کفشِت خطرناکِ،یواشترچپ نشی
    جاده هایِ این خیابا ن بی گمان،لیزه ،بَبَم
    د استا نِ (لیلی)و(مجنونِ) این دور وزمان
    قصّه یِ «شاهنده»و«فرهاد»و «پرویزه»بَبَم


    می سُــرا یَـم کلا مِ «روحـانی»
    قـبـلِ رفـتن بـه کاخِ طُـرخانی
    کــه رســا و فـصـیـح و آ مـا ده
    جـان به کـف،دِ ل به میهَنَش داده
    پُشـتِ«میکـروفُـنِ»«گـزارشگر»
    وعــده داده کــه بـا کلــیـدِ ظَـفَـز
    قُـفـلهایِ گـرانی و«تـحـــریــم»
    می گشایَـم بـه اِذ نِ رَبِّ رَحـیم همچنین قو ل می دهَـم. مرد م!
    سُـفـره هـاتان شـود پُراز گندم
    هَــمـزَ مـا ن بـا تـلاشِ اِ یرانی
    می رَهــا نَـم وطن زِ ویــرا نی
    هــمـه «سِــلـول»هـا کـنم خالی
    ازاَســیرِ«ســیا سی» و«مـا لی»
    از«اِویـن»مــوزه یِ هُـنـرسازم
    هـمه«روزنامـه»ها، خـبرسازم
    د یگــر از مَـرگ ومـیرِ بـیهوده
    که زِکمبودِ جنس و«نان»بـوده
    می کنم رفعـشان به صلح وصفا
    با روابِـط به غـرب و«آمریکا»
    هـمچـنـینَ جـنـس ومیـوه وخا نه
    کــــنـم اَرزان بِــد ونِ بـیعـا نه
    تـا رَهَــد بـیـنوا زِدَ ر به دَ ری
    جا مـه هـا پـوشد ازقـبایِ زَری
    و طــلـب هـا یِ بـازِبـِنـشَسته
    می دهَـــم از«اِنرژیِ هَــسته»
    بهـرِمُـسـتأجِـرینِ خـانه خراب
    که چو«شاهنده اَند»غَرقِ عذاب
    سازمان می دهم زِبُشکه یِ«نفت»
    تا که جُبران شودهرآنچه که رفت
    ا ی خــدا ، جــانِ حـضــرتِ آ د م
    وان جـوانی کــه د ررَهَــت داد م
    نــکـنـد ایـن خُـجَـسـته مـردِ کُهَـن
    قــــولِ زریـنِ ا و شـــــو د آهَـن
    بـاز آ ن کاسـه با شــد و آ ن آش
    کارِد ولـت شـود بِـریـزو بپا ش
    تاجــوان از فِـشـــا رو بـیـکاری
    روی آ رَد بـه د ود و بـیـعـاری


    پولِ خوبی می دهم دستا نتا ن را وا کنید
    عـیدیِ اِمسا لِـتا ن را خـرجِ یک ویلا کنید
    خـسـتگی را از تنِ آزُردَ تا ن بیرون کنید
    بَرگه یِ آرا یِ کا نـد یـدِ مـرا اِ مضا کنید
    قولِ 100./. که کاندید م طلایی می شـو د
    هـمَّـتی د ر انتخا بَش خــد متی والا کنید
    گر(خزانه)شد تُهی د رهشت سا لِ خدمتم
    نصفش اِنفا قـیده ا م با قی یَش اِستثنا کنید
    دوره ی بعـدی کنارِشیر مـردی هـمچـو او
    می کنم کا ری که با من لطفِ بی همتا کنید
    گنگِ مادر زاد می گـرد م بـرای بی حجـا ب
    رحـمی آخـر فـا رغـم از این هـمـه آیـا کنید
    هسـتیِ ما د رانرژی هـسته ای باشد، اگــر
    فرصتی داده از ا ین آزُردَ نَـم ، پــروا کنید
    گرمن از غصّه گرفـتم ما د رِ«چــاوِز» بغـل
    خواستم برمُرده اش صد(فاتحه) اِهـدا کنید
    می کـنم اقـرار، د رتـا رِ کلا فـی گُـم شــد م
    وا کنید م زین کلاف و بـنـده را اِ حیا کنید
    حـرف بسیار است فـریا دِ دِ لـم را بـشـنویـد


    « خـوشـم آیـد »
    از نق نقِ شش بچّه و همسر، خوشم آید
    از غار تِ اون با نکِ پُر از زَر، خوشم آید
    از«احمد»سی ساله یِ خـود،کوست مُجرَّد
    افـتاده جـدا مِـثـلِ بُـزِ گـر، خـوشـم آ ید
    از بـرخی جـوا نـا نِ ولـنگا رِ خـیا بـا ن
    وَز چشمِ حریصِ زن ودخـتر،خـوشم آید
    بَـر«آ ب» جـدیـدن بـه نمو دند اضا فه
    ازاینهمه لطفِ گذر از سَر،خوشم آید
    از «بر ق» و از«گاز»و این قیمتِ بالا
    چو ن«ما ده»نمودست منِ نَر،خوشم آید
    از موجـِرِ مغرورِ پُر از فیس و اِ فـا ده
    وز مرد مِ بی خا نه و مُضطر، خوشم آید
    از«ما نتوِ»کوتا ه وکمربسته وچَسبون
    چون پَهن کنَد سینه و لَمبَر، خوشم آید
    از رَنگِ لُپِ سُــرخ و لَبِ سَـبزِ فـلا نی
    وزریختِ هَشَل هَفتِ سَمنبَر،خوشم آید
    از بوق بوقِ ماشینِ عرو س وکِلِ شبها
    کز همهمه اش گو ش کند کرخوشم آید
    ازغُـرغُـرِهمسایه یِ بد خُلق وبِـدهکا ر
    وز«شهریه»وخـرجِ مکرّر ، خوشم آید
    گرچه همه یِ زحمتِ دنیا سَرِ مرد است
    لیک آنکه نَزا ده منو دختر ،خوشم آید
    ازاینهمه اَجنا س که از«چین» شده وارد
    غلطا ن شده در دامنِ کشور، خوشم آید
    از کُلبه یِ«شا هنده»که باسُرفه یِ اَبری
    می لـرزه تما مِ در و پیکر ، خوشم آید
    «خَر»را به لُغت،معنیِ بسیا ربزرگ است

    من بیشتر از آ ن همه ،از خر، خوشم آید

    «با وفا می شوم»
    پس از«انتخابش»کیا،می شوم
    یهو صـاحبِ«زانتیا»می شـوم
    زِیُـمـنِ« دلارِ»گــرانَــم یَـهـُو
    ردیـفِ رجـا لِ کـذ ا می شوم
    گذارم«لیسا نسم»درِ کوزه ای
    به بازار،صاحب سرا می شوم
    کِشَم پُشتِ هم گرچِکِ بی محل
    به زنـد ان نرفته رها می شوم
    بـه دسـت آوَرم دسـته بـیـلی اگـر
    تو خود خوب دانی چها می شوم
    هزارا ن«دلار»اَر،به پارتی گری
    گرفتم،زِ«خا نه » جُدا می شوم
    پس ازآن سـوارِ جِـتی تُـند رو
    روا ن در اَ مـا نِ خـدا می شوم
    اگر شد که شد،وَرنه باهرکلک
    شـریکِ فـلان نا قُـلا می شوم
    پس از آن برایِ رسیدن به اوج
    زبان بسته ای «با وفا»می شوم
    نَبَستم اگر طَــرفی از کـیـد ها
    به«ساندیسِ»مُفتی بلا می شو م
    وگـر صـاف و سـاده کنم زنـدگـی

    چو(شـاهنده یِ) بی نـوا می شوم

    «صفِ اتوبوس»
    هـوا سَـرد وپُردود و پُـر بیـم بود
    و ساعـت حـدودِ شـش ونـیـم بود
    پَرید م زِخوابِ خوش ازرختخواب
    چود یـد م سِــیَـه گشـته رُخـسارِآب
    نَفَس کرد در ســینه ام خِس وخِس
    شد م گیج ازآن بوی ورنگم چومِس
    زِخانه چورفتم سَــرِ کا رِ خـویـش
    شِـکم گـُشــنه ازروزگارِ پَــریـش
    رســا نـد م تنِ خـسـته تا ایستگا ه
    که شــاید اُتـول بوسی آیــد زِراه
    نه چَتری نه سَقفی نه جا یِ جُلوس
    صفِ مردم وچهره ها یِ عبوس
    سـراسـرزمـین وهــوا تـیـره بـود
    هـمـه چـشـمهـا درفضاخـیـره بود
    پریشان و دلـمُـرده هـر مرد و زن
    پـلاسـیـده گلبرگِ گُل د ر چَـمـن
    هـمـه کـور ما ل و خُمار و خَمود
    سـراسـیـمـه و گـیج از بـویِ دود
    نه مرغ وخروس ونه اسب ونه خر
    نه گنجشک و تیهو نه شانه به سَر
    نـبـودی اُمـیـد ش کـه لَخـتی د گـر
    نَفَـس آیـد او را ، نـیـفـتـَد دَ مَـــر
    زما ن می گذشت ودرآن صبحِ سَرد
    تو گویی که شـهـر است دشتِ نَبَرد
    نـمی د یــد حا جی زنِ خـویـش را
    بغـل کـرده بـا نـویِ هَـمـریـش را
    نه گرگ و نه سگ،گربه ومیش را
    نـه د ر آن هـوا دُ زدِ بَــد کـیش را
    هـمـه چشـمشان دود ، آ لـوده بود
    زِتــولــیـدِ بـیـحَـدِّ و بـیـهـوده بـود
    گروهی هم از دود وتک سُرفه ها
    سُــرودنـد آهــنگِ قـُـد قـُـد، قـُــدا
    یکی فِـیـنِ او یـخ زد ه د ر هــوا
    یکی کـر شـده گـوشِ او از صدا
    زن و مـردِ پـیـری تضرُّع کُنا ن
    دُعا می نمود نـد از تـرسِ جـا ن
    درآن روزِ پُـرخـاطره«آفـتا ب»
    نَجُنبید ازجـا یِ خـود، لا کـتا ب
    به غُرّید کزاین همه خاک و دود
    نشاید دِ رَخـشان کـنـم ا ین حدود
    بخـنـد یـدَ م از شـهـرِ رؤیا یـیـَم
    تِآ تــرِ کـُمـیک وتـمـا شـا یـیـَم
    ازآنـوَر هـمـه مُـنـتَـظِر، بیقـرار
    که از رَه رَسَد «واحد»ازبهرِکار
    در آن سـوزِسـرمـا و دودِ کــذا
    به یـزدا ن نمـود یم بَس اِلـتِجا
    که برگو به «محمودِ اَحمد نژاد»
    ریـیسِ جهـا نگـردِ دا نـا و را د
    که با فکرِ بِکرَش دراین روزگار
    کند وضعِ ما لُختیان نـو، نـوار
    اقلن کند خـطِّ «واحــد» دُ رُست
    که از بیخ وبُن زندگی هست سُست
    دُعـا هـایِ آن مرد و زن شـد گواه
    بـیامَـد «اُتـول بـوسی» ازگردِ راه
    هـمه شاد وشـاکر،دوان با شتا ب
    که رَسـتَندازسـوز ودود وعـذاب
    ولیکن در او جـا یِ خـا لی نبود
    بِزَد بـوق و اَ فـشانـد اَبـری زِدود
    نه اِستا د و بُگـذشت از ایستگا ه
    زِ چـا لـه فِـتا دَ ند مـرد م به چـاه
    بماسـید تُف د ر کـفِ دسـتما ن
    به زنجـیرِ آسـفا لـت پا بَستما ن
    اَلا اِی« وزیرانِ»با آب و تا ب
    که دروقـتِ خفـتن ندارید خـواب
    شما که هـمـه خا دِ مِ مَـردُ مـیـد
    هـمه مؤمِن ومُخلِص ومُـنعِـمـیـد
    بگویـید د ررَفعِ این دود و خاک
    چه کردیداز بهرِ این آب و خاک؟
    شـنـیـد م که د رسرزمینِ«فرنگ»
    سَـرِ سـا عـت آیـد اُتـُل بی دِرَنگ
    به«شاهنده»گوچیست پس فرقِ ما؟
    که خا کِ سیاه است بَـر فـرقِ ما


    «دعویِ بیجا»
    آن شـنـید ی بـه مرکـزِد نـیا؟
    کشوری بود بَس شَلَم شوربا
    بینِ دزدانِ بی شُمارونَترس
    شـد میا نِ چهار کس دعــوا
    اِختلاسی چنان شِگفت آور
    شاهکاری چنا ن«مونا لیزا»
    دُ زدِ وارِد چـو با چراغ آ ید
    می بَـرَد پَس گُـُزیـده تَـر کالا
    روزِقـسمت جـدا لِ سختی شد
    که شَـبـیهَـش نـبود دَ ردُ نـیا
    هریکی سهمِ بیشترمیخواست
    دیگـری را حواله ، باد و هـوا
    اولـی گفت با هــزار کلک
    « وام »ها را کشیده ام بالا
    «سودِ»پولِ حسابِ «خَلقُ الله»
    ریخـتَـم درحـسـا بها یِ شـما
    دومی هم به لَهجه یِ«قَجَری»
    گفـت منهـم دلارِ دُ زد ی را
    ریخـتم با فـنـونِ کـج دسـتی
    همه راتویِ بانکِ«آ مریکا»
    سوّمی لب گـشود و گفتا من
    سِپَرِ خبطتا ن شــد م به بَـلا
    هر کدا م از شما که شلوارش
    زَرد گـشـته زِ هِـیـبَتِ اِفــشا
    اَلَکی با دو مادّه از «قا نون»
    طبقِ اصـلِ دوصِفـرِبی معـنا
    هی بـه نفعِ شـما نـمـودم پاک
    بَند کـرد م بـه بنده هـایِ خـدا
    نفرِ آخـری کـه «لِـیـدِر»بود
    گفت با اِقـتـدارِخـود،بـه سه تا
    حـقِّ من بـیـشـتر بُـوَد ، زیـرا
    هـمـه تان اَ هلِ حُـقّـه ایــد ورِیا
    گند کاریِّتان چو«لُـو» میرفت
    بَـنـده سَـرپوش می شـد م هـمهجا
    گـر نبود م میا نِ هــر دوســه تا
    مُحتَسِب کرده بـودِ تا ن به «خَلا»
    اَلـغَـرَض،مُختصر بگـویم که
    خـورده شـــد پـول ها بِــدونِ چـرا؟