1. این پایگاه به ثبت ستاد ساماندهی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران رسیده است.

    مهمان عزیز سپاس بابت بازدید شما از تالار گفتگوی دهه هفتادی ها.

    عضویت در انجمن رایگان بوده و برای عموم باز میباشد . با صرف 30 ثانیه یکی از اعضای دهه هفتادی ها شوید .

آموزش کمک های اولیه

شروع موضوع توسط H@M!N ‏Nov 18, 2013 در انجمن دانستنی های پزشکی

  1. H@M!N

    H@M!N

    577
    915
    244
    راههای معمول برای جلوگیری از خفگی

    _ خوردن آب براي لقمه هاي كه در محل اپي گلوت يا همان دو راهي ناي و مري گير كرده اند.

    _ بغل فرد قرار مي گيريم و يك دست رو از بغل روي شكم فرد مي گزاريم و فرد رو روي دستمون به سمت جلو حول مي دهيم و با نرمي كف دست بين دو كتف اون ضربه مي زنيم.

    _ هايم ليخ: اين روش خوب و كار آمد كه به دو شكل براي مصدومان خوابيده و ايستاده انجام مي شود .

    چگونگي عملكرد اين روش اول بايد بگويم كه براي اينكه مانور ما با موفقت انجام بپذيره بايد اول داخل دهان مصدوم را چك كنيم و سپس سر اون رو به يك سمت مي خوابانيم و دهان اون رو باز مي گزاريم كه عامل مصدود كننده هنگام خروج خود به مشكلي بر نخورد) ما با فشاري كه به صورت 45 درجه بين ناف و زائده كزيفوئيد يا همان جناق سينه ايجاد مي كنيم كه فشار حاصل از مانور هايم ليخ ما به اعماء واحشاء داخل شكم وارد مي شود. سپس اين فشار به پرده ديافراگم و شش ها منتقل مي شود كه به مثال ظرفي مي ماند كه درب آن را يك چوب پنبه مصدود كرده باشد و با فشار شما به بطري هوا در هنگامي كه خارج مي شود، جسمي را كه مسير را مصدود كرده پس مي زند. البته اين روش هم يعني مانور هايم ليخ براي افرادي كه هنوز هوشيار هستند و يا ايستاده اند وجود دارد كه از نظر مكانيزم و محل همان جا كه گفتيم قرار دارد اما به توجه به اين نكات كه ما بايد از پشت به مصدوم بچسبيم به طوري كه پا ها و سر و سينه ما كاملا به شخص چسبيده باشد كه زماني كه مانور هايم ليخ را اجرا مي كنيم هيچ فاصله اي باعث اتلاف نيروي ما و پایين آوردن ضريب اطمينان ما نشود و البته دستها بايد مشت باشد و مصدوم با باز كردن دهان به ما كمك كند. پس به همين آساني يك نفر از مرگ قطعي نجات پيدا مي كند.
     
  2. H@M!N

    H@M!N

    577
    915
    244
    مدیریت صحنه حادثه و حمایت روانی مصدوم
    بعد از رسیدن امدادگر به صحنه حادثه، اولین اقدام قبل از انجام هر کاری مدیریت صحنه حادثه است. مدیریت حادثه در واقع مجموعه اقداماتی است که توسط امدادگر به منظور تحت کنترل قرار دادن شرایط انجام می گیرد. روش های مختلفی برای مدیریت حادثه پیشنهاد شده که یکی از بهترین آنها مدیریت صحنه حادثه به روش STOP است.
    [​IMG]

    STOP از ترکیب 4 حرف S,T,O,P (برای کمک به یادآوری آن) ساخته شده که معانی آن به شرح زیر است:

    Stop: اولین اقدام در مدیریت صحنه حادثه توقف چند لحظه ای عملیات است. یعنی شما به عنوان امدادگر به محض ورود به صحنه حادثه لازم است چند لحظه دست از هر اقدامی بردارید و برای 3 مرحله بعدی تمرکز کنید.

    Think: مرحله دوم مدیرت، دیدن شرایط و فکر کردن درباره حادثه، ابعاد آن، خسارات، تلفات و... است. یعنی با دقت مشاهده کنید چه اتفاقی افتاده؟ چه کسانی آسیب دیده اند؟ چه خطراتی هنوز در محیط وجود دارد و...

    Observe: مرحله سوم بررسی نحوه کاهش آسیب و مشاهده خطرات احتمالی است. یعنی بررسی کنید چطور می توانید خطرات محیط و خطراتی که متوجه افراد آسیب دیده است را میتوانید کاهش دهید.

    Planning: مرحله آخر برنامه ریزی برای انجام عملیات و تعیین وسایل مورد نیاز و شروع عملیات است.

    به زبان ساده تر؛ بعد از رسیدن به محل حادثه اولین کاری که باید انجام بدهید یک مکث کوتاه است. یعنی برای چند ثانیه هیچ کاری انجام ندهید. سپس اوضاع را بررسی کنید. اینکه چه اتفاقی افتاده است. مصدومین کجا هستند. هر کدام در چه وضعیتی قرار دارند. خطرات احتمالی محیط چه چیزهایی است و...
    در مرحله بعد با توجه به دانشی که دارید راه های کاهش آسیب ها را مرور کنید. سپس برای عملیات خود برنامه ریزی کرده و تجهیزاتی که لازم دارید را مشخص می کنید.

    مدیریت صحنه حادثه می تواند شامل موارد گسترده تری نیز باشد. مثلا در برنامه های طبیعت گردی بروز یک حادثه مارگزیدگی یعنی احتمال خطر دوباره برای شما و بقیه افراد. مدیریت صحنه در این شرایط یعنی اطمینان از دور شدن مار و یا دور شدن افراد از منطقه خطر و سپس شروع به فعالیت امدادی.


    روی این قسمت کلیک کنید تا تصویر را در انداره واقعی 719در295پیکسل ببینید.
    [​IMG]
    به خاطر داشته باشید که نحوه حضور شما در محل حادثه بسیار مهم است. به عنوان مثال اگر در یک سفر طبیعت گردی یکی از همسفران شما دچار حادثه ای شد و طبق معمول همه اطراف او را گرفته و هر کسی نظری میدهد، کاملا مصمم و با اعتماد به نفس در کنار مصدوم قرار گرفته و خود را برای مصدوم (اگر به هوش است) و بقیه معرفی می کنید و با ذکر این نکته که دانش کافی دارید از بقیه بخواهید که در صورتی که کمکی از دستشان بر نمی آید فضا را برای کار شما باز بگذارند.

    درخواست از افراد دوره دیده دیگر برای کمک به شما که احتمالا در گروه هستند محوریت شما را تثبیت می کند. به خاطر داشته باشید که در ساده ترین حوادث هم وجود یک دستیار بسیار ارزشمند است.


    [​IMG]
    بعد از اینکه توانایی خود را برای کمک به مصدوم اثبات کردید نوبت حمایت روانی مصدوم است. اگر مصدوم شما هوشیار باشد و شما کمی دیر به محل حادثه رسیده باشید احتمالا حاضران در صحنه کار شما را دشوار کرده اند. مصدوم با کمترین واکنش منفی و ناشی از ترس حاضران دچار ترس شدید و گاهی شوک ناشی از ترس می شود که همین باعث بدتر شدن شرایط فیزیولوژیکی مصدوم می شود.

    در اولین برخورد با مصدوم به جای دلداری دادن و گفتن اینکه اتفاقی نیفتاده، خودتان را معرفی کنید. به او بگویید که دانش کافی برای کمک به او را دارید اما در این کار نیاز به کمک خودش دارید. با مصدوم روراست باشید. همه ما میدانیم که عبارت "چیزی نشده" یعنی "چیزی شده". یعنی اتفاق بدی افتاده اما نمیخواهم به تو بگویم.

    [​IMG]
    پس در ابتدای کار به جای معطوف کردن ذهن مصدوم به حادثه، ذهن او را به سمت ایجاد اعتماد به خودتان جهت دهی کنید. اگر مصدوم به شما اعتماد کرد، مطمئن باشید کارتان را به بهترین نحو انجام خواهید داد.


    نکته:
    دیدن خون، جراحت، آسیب و... اساسا برای انسان ناخوش آیند است. فراموش نکنید در حادثه واقعی ابتدا باید خودتان را مدیریت کنید بعد مصدوم را. اگر به محض ورود به صحنه آسیب خشکتان زد عجیب نیست. این یک واکنش طبیعتی بدن است در مقابل هیجان و ترس شدید. 30 ثانیه به خودتان فرصت دهید که کمی به حالت طبیعی برگردید. اگر باتجربه نیستید اصلا برای شروع کار عجله نکنید. احتمال اینکه همان 30 ثانیه تاخیر باعث آسیب جدی به کسی شود بسیار کمتر از آسیب ناشی از 30 ثانیه تعجیل و انجام کار اشتباه است.

    [​IMG]
    همواره به یاد داشته باشید که بدن انسان در فرایند تکاملی چند میلیارد ساله چنان با دقت و هوشمندی پرورش پیدا کرده که به راحتی و در اثر هر حادثه ای دچار مرگ نمی شود. بدن انسان در هر شرایطی به عالی ترین شکل مخاطرات را مدیریت می کند و در اغلب موارد سلامتی را دوباره به دست می آورد. بدن انسان توانایی بسیاری در جلوگیری از گسترش آسیب ها دارد. اگر شما با اشتباهتان فرد را به سمت گسترش آسیب هدایت نکنید، بدن فرد خودش بسیاری از اعمال حفاظتی را بسیار بهتر انجام خواهد داد.
     
  3. H@M!N

    H@M!N

    577
    915
    244
    ارزیابی اولیه حادثه دیده و تعیین سطح هوشیاری مصدوم

    بعد از انجام مدیریت صحنه آسیب و انتخاب مصدوم بر اساس آموزش های تریاژ، باید ارزیابی اولیه از مصدوم به عمل آید. اولین اقدام در ارزیابی اولیه مصدوم بررسی وضعیت هوشیاری مصدوم است. تاکید می شود بررسی وضعیت هوشیاری و نه سطح هوشیاری. به این معنی که آیا مصدوم هوشیار است یا نه؟

    بررسی وضعیت هوشیاری می تواند با صدا زدن و زدن ضربه های نه چندان محکم به شانه و پهلوی مصدوم است. ضربه ها نباید باعث حرکت زیاد مصدوم گردد تا در صورتی که مصدوم دارای شکستگی است موجب آسیب بیشتر شود.

    تغییر روش:
    در گذشته از اصطلاح Shaking برای بررسی سطح هوشیاری مصدوم استفاده میشد. Shaking در زبان فارسی به معنای تکان دادن است و در این روش مصدوم را با دست تکان میداند.
    در روش های نوین از عبارت Touch and Tap استفاده می شود. یعنی لمس کردن و ضربه زدن. یعنی ابتدا شخص را به آرامی لمس کرده و با اطمینان از اینکه شخص خواب نیست با ضربه های کف دست به پهلو و شانه او ضربه می زنیم.
    پس: تکان دادن دیگر استفاده نمی شود.




    [​IMG]

    پاسخ گویی و نحوه آن تاثیر بسیار زیادی در ادامه کار شما به عنوان امدادگر دارد. در صورت پاسخ گویی باید وارد فاز ارزیابی ثانویه شد که در ادامه توضیح داده می شود. اما در صورت عدم پاسخ گویی و اطمینان از کاهش سطح هوشیاری به عنوان اولین اقدام تماس با مراکز درمانی باید در اولویت قرار گیرد.

    مراکز درمانی در ایران با شماره 115 قابل دسترسی است و لازم است با دادن شرح حادثه و محل دقیق اورژانس را برای رسیدن به محل و همراه آوردن تجهیزات مناسب کمک کرد. البته در صورتی که شما تنها نیستید این اقدام را می توانید به یکی از همراهان بسپارید و خود برای انجام اقدامات بعدی اقدام کنید.

    اقدام بعدی در شرایط عدم هوشیاری بررسی ABC است که در ادامه توضیح داده می شود.


    به زبان ساده تر؛ در اولین اقدام در رویارویی با مصدوم او را صدا کنید، سپس با کف دست به شانه و پهلوی مصدوم ضربه بزنید. این 2 کار برای اطمینان از هوشیار نبودن مصدوم است. اگر مصدوم به شما به صورت زبانی یا چشمی یا به هر شکل منطقی دیگر پاسخ داد یعنی مصدوم هوشیار است. اما اگر پاسخ نداد یعنی بیهوش شده و تحت هر شرایطی باید در مرکز درمانی تحت معاینات دقیق تر برا بررسی علل قرار بگیرد. به همین دلیل به محض اطمینان از بیهوش بودن مصدوم در اولین اقدام به اورژآنس تماس بگیرید. تا رسیدن اورژانس شما فرصت دارید بقیه کارهایی که بلد هستید را برای مصدوم انجام دهید.
    [​IMG]

    ذکر این نکته نیز ضروری است که هوشیار بودن مصدوم به معنای عدم نیاز به تماس با اورژانس نیست. هوشیار بودن صرفا باعث می شود ابتدا بررسی های بیشتری انجام دهید و سپس در صورت نیاز با اورژانس تماس بگیرید.
    هوشیار بودن در اغلب موارد باعث تغییر تریاژ شما از قرمز به زرد و حتی سبز می شود.

    فراموش نکنید:

    تریاژ زرد
    به معنای عدم نیاز به تماس با اورژانس نیست. صرفا نشان دهنده زمان بیشتر شما برای نجات جان مصدوم است.
     
  4. sepideh.S

    sepideh.S Ceramist

    970
    3,329
    436
    یادش بخیر انگار همین دیروز بود. دوره هامون تازه تمومیده!
    ی سوال شما هلال احمریید؟
     
    H@M!N از این پست تشکر کرده است.
  5. H@M!N

    H@M!N

    577
    915
    244
    چک کردن abc - باز بودن راه هوایی، تنفس و گردنش خون
    با فرض اینکه مصدوم بیهوش است درس جدید را آغاز می کنیم:
    اولین اقدامی که شما به عنوان امدادگر در برخورد با یک مصدوم با سطح هوشیاری پایین (یا بیهوش) باید انجام دهید، چک کردن ABC است.

    A یا (Air way): بررسی باز بودن راه هوایی. این کار به عقب کشیدن سر مصدوم برای باز کردن راه هوایی انجام می شود. تمیز کردن داخل دهان و حلق به کمک انگشت و به صورت جارویی نیز باید انجام شود.

    B یا (Brithing): بررسی تنفس مصدوم. آیا مصدوم نفس می کشد؟ این کار با نزدیک کردن گوش به دهان بیمار و با روش شنیدن صدای تنفس، دیدن حرکت قفسه سینه و احساس گرمای تنفس روی گونه انجام می شود.

    C یا (Circulation): بررسی کامل و بی نقص بودن گردش خون و اطمینان از صحت کار همه اجزا خون رسان است. این کار را چک کردن نبض دست، نبض وریدی، نبض زیر بازو یا ران انجام می شود.

    به زبان ساده تر؛ به محض اطمینان از بیهوش بودن مصدوم باید مطمئن شوید مصدوم نفس می کشد و قلبش به درستی کار می کند. این کار را با گوش دادن به صدای تنفس مصدوم و دیدن و حس کردن حرکت سینه و گرمای بازدم می توانید انجام دهید.

    اگر مصدوم نفس نمی کشید و یا تنفس با اشکال داشت در اولین اقدام باید مصدوم را طابق باز خوابانیده و چانه را به سمت عقب کشید تا راه هوایی باز شود. در این وضعیت مجددن وضعیت تنفس مصدوم را چک می کنیم. اگر مصدوم نفس نمی کشید باید عملیات احیاء قلبی ریوی یا CPR را آغاز کرد. اما در صورت برگشت تنفس عادی (با شرط اطمینان از عدم آسیب دیدگی ستون فقرات و گردن) مصدوم را در وضعیت احیا یا Recovery Position قرار میدهیم و به سراغ ارزیابی ثانویه می رویم.

    وضعیت احیا یا Recovery Position در درس های بعد توضیح داده می شود.


    روی این قسمت کلیک کنید تا تصویر را در انداره واقعی 719در368پیکسل ببینید.
    [​IMG]

    سوال: چرا برای باز کردن راه هوایی باید چانه را به سمت عقب کشید:
    همانطور که در تصویر مشخص است در حالت عادی که فرد به صورت طاق باز خوابید مجاری هوایی تحت فشار بوده و تا حدی بسته است. در حالت هوشیاری به دلیل وجود ماهیچه های مختلف و هوشیاری این ماهیچه ها راه هوایی بسته نمی شود اما در حالت بیهوشی با از بین رفته قدرت ماهیچه ها این مسیر بسته شده و شخص امکان تنفس را از دست می دهد. به همین دلیل لازم است در برخورد با مصدوم بی هوش در اولین اقدام با عقب دادن چانه مسیر هوایی او باز شود.
    [​IMG]

    روش غلط:
    در گذشته باز کردن راه هوایی با گذاشتن دست زیر گردن و بلند کردن گردن انجام میشد. امروزه این روش به دلیل احتمال آسیب به ستون فقرات پیشنهاد نمی شود.




    کاربرد در برنامه های طبیت گردی:

    فرض کنید در یک برنامه طبیعت گردی یکی از همسفران شما به دلیلی بیهوش شد و شما مجبور شدید او را چند ساعت با تختی که از شاخ و برگ درختان ساخته اید تا اولین نقطه متمدن برسانید. آیا قرار دادن طاق باز مصدوم مجاز است؟

    جواب:
    خیر! مصدوم در این حالت ممکن است در اثر انسداد راه هوایی تلف شود.

    راه حل:
    بهترین روش حمل مصدوم با شرط نبود محدودیت خاصی روش Recovery Position است. در این حالت راه هوایی کاملا باز است. (وضعیت احیا یا Recovery Position در درس های بعد توضیح داده می شود)

    روش دیگر قرار دادن جسمی مانند یک کوله پشتی پشت مصدوم است که سر و گردن مصدوم به سمت جلو یا پایین متمایل شود. البته این حالت خطرناک است و به دلیل احتمال افتادن مصدوم به جلو یا طرفین و همچنین احتمال آسیب به سر و گردن توصیه نمی شود.

    روش قدیمی:
    در گذشته های دورتر در چنین شرایطی زبان مصدوم را با یک پارچه گره زده و دو سر پارچه را دور گردن یا سر مصدوم گره میزدند. در این شرایط زبان بیمار مهار شده و تا حد زیادی احتمال بسته شدن راه هوایی کاهش پیدا می کند.


    راه حل علمی:
    ابزاری به اسم Airway اختراع شده است که توسط آن میتوان راه هوایی مصدوم را باز نگه داشت. این ابزار در اندازه های مختلف قابل تهیه است و میتوان آن را در جعبه کمک های اولیه قرار داد.

    روی این قسمت کلیک کنید تا تصویر را در انداره واقعی 719در379پیکسل ببینید.
    [​IMG]
    هماهنطور که در شکل دیده می شود این ابزار لوله مانند یک مسیر هوایی از دهان تا ابتدای نای ایجاد می کند که قابل انسداد نیست.


    روش قرار دادن Airway:
    Airway را به صورت برعکس باید قرار داد. یعنی ابتدا باید آن را 180 درجه برخلاف آن چیزی که بعدن قرار است قرار دادن شود وارد کرد و سپس با یک چرخش 180 درجه ای آن را ثابت کرد. برای فهم بیشتر به شکل مراجعه کنید.

    روی این قسمت کلیک کنید تا تصویر را در انداره واقعی 719در306پیکسل ببینید.
    [​IMG]



    تعیین اندازه Airway:

    تعیین اندازه Airway مطابق شکل بر اساس فاصله بین گوشه لب و چانه مصدوم است

    [​IMG]

    آسپیراسیون:
    یکی از مشکلات شایعی که در مصدومان بی هوش رخ میدهد خروج محتویات معده از طریق مری به حلق و دهان است. این مشکل به دلیل شل شدن دریچه بین مری و معده است که کنترل آن در اثر بیهوشی از دست می رود.
    محتویات معده پس از خروج میتواند وارد نای و سپس شش ها شده و موجب خفه شدن مصدوم گردد. حتی در صورت ورود مقدار کمی از این مواد به شش ها به دلیل وجود مواد اسیدی و باکتری های گوناگون میتواند باعث بروز عفونت در شش ها شده که درمان دشواری دارد. پس ضروری است در مصدومان بیهوش به شدت مراقب آسپیره کردن بود.


    ابزار In-tube:
    قرار دادن Airway هرچند که مانع بسته شدن راه هوایی می شود اما جلوی آسپیره کردن بیمار را نمی گیرد. به همین دلیل ابزار دیگری اختراع شده که در اصطلاح به آن Intube یا "لوله گذاری داخل تراشه" میگویند. این ابزار جزء دسته ابزارهای پیش بیمارستانی نیست و پرسنل کمک های اولیه نیز از آن استفاده نمی کنند. اما داشتن حداقلی از دانش استفاده از آن مفید است.

    روی این قسمت کلیک کنید تا تصویر را در انداره واقعی 719در544پیکسل ببینید.
    [​IMG]
    Intube یک لوله قابل ارتجاع و دراز است که از طریق دهان یا بینی وارد نای شده و یک مسیر دائمی برای تنفس بیمار یا مصدوم ایجاد می کند. برای نصب این لوله مسیر باید توسط یک وسیله میله مانند باز شده و سپس لوله به داخل تراشه فرستاده شود.
    [​IMG]


    Intube در انتهای خود یک قطعه بادکنک مانند دارد که پس از قرار گرفتن در داخل تراشه باد شده و مسیر نای را به طور کامل از اطراف خود مسدود می کند. به این ترتیب احتمال ورود محتویات معده صفر می شود. [​IMG]
     
  6. H@M!N

    H@M!N

    577
    915
    244
    نه
     
  7. H@M!N

    H@M!N

    577
    915
    244
    وضعیت احیا (بهبود) یا Recovery Position
    در صورتی که در کنترل ABC یک مصدوم با سطح هوشیاری پایین یا کاملا بی هوش مشکل خاصی دیده نشد ضرورت دارد مصدوم را به پهلو بخوابانید. این حالت برای جلوگیری از برگشت زبان به حلق و خفگی و همچنین به منظور جلوگیری از برگشت محتویات معده به فضای ریه ها انجام می شود. توضیح اینکه در افراد بیهوش بسیاری از ماهیچه ها شل شده و کنترلی ندارند.

    [​IMG]



    نکته مهم:
    در مصدومان حوادث ضربه ای مانند سقوط از ارتفاع، ضربه به سر و گردن و مشابه و همچنین در مصدومانی که نمیدانید چه اتفاقی افتاده عملیات Roecovery Position را به نحوی انجام دهید که راستای سر-گردن-بدن جابجا نشود. به زبان ساده تر؛ سر و گردن و بدن دقیقا همزمان و همراه با هم جابجا شود تا در صورت آسیب به ستون فقرات و گردن فشاری به نخاع وارد نشود.
    بهتر است این عملیات به صورت حداقل 2 نفره انجام شود. یک نفر سر و گردن مصدوم را نگه دارد و نفر دیگر بدن مصدوم را جابجا کند.



    مراحل صحیح این عملیات در تصویر زیر آورده شده است

    روی این قسمت کلیک کنید تا تصویر را در انداره واقعی 719در539پیکسل ببینید.
    [​IMG]


    پس اگر جایی با مصدومی برخورد کردید که مانند تصویر پایین بیهوش بود و علائم حیاتی او (نبض و تنفس) مشکلی نداشت حتما لازم است او را به حالت بهبود قرار دهید.
    [​IMG]

    یک نکته مهم برای کارهای

    برای مشاهده لینک ها لطفا ثبت نام کنید و یا اگر حساب کاربری دارید وارد شوید

    :

    در صورتی که در یک برنامه طبیعت گردی مجبور شدید از یک مصدوم بیهوش برای مدت طولانی مراقبت کنید حتما پلک های مصدوم را بسته و با یک چسب نازک در همان حالت نگه دارید. قرنیه چشم در افراد بیهوش در معرض خشک شدن قرار دارد و ممکن است باعث کور شدن دائم شخص شود
     
  8. H@M!N

    H@M!N

    577
    915
    244
    Cpr یا احیا قلبی ریوی مغزی

    یکی از مهم ترین دانش هایی است که هر امدادگر باید به آن مسلط باشد زیرا از زمان نیاز به CPR تا مرگ مصدوم حداکثر 10 دقیقه زمان وجود دارد. عدم توانایی به این عملیات و یا انجام غلط آن به راحتی باعث مرگ حادثه دیده می شود.

    CPR زمانی ضرورت انجام پیدا می کند که تنفس یا گردش خون مصدوم دچار مشکل شده است. البته امروزه دیگر معیار گردش خون زمانی چک می شود که تنفس وجود داشته باشد.

    در صورت نبود تنفس، نیازی به چک کردن کار قلب وجود ندارد چراکه از زمان ایست تنفسی تا ایست قلبی کمتر از 1 دقیقه طول می کشد که همان یک دقیقه هم به فرض رسیدن لحظه ای شما به صحنه حادثه برای چک کردن تنفس، تماس با اورژانس و تغییر وضعیت مصدوم و آماده شدن شما برای شروع CPR خواهد گذشت. به همین دلیل هرگاه با مصدومی برخورد کردید که تنفس ندارد زمان را برای بررسی ضربان قلب مصدوم تلف نکنید.
    تغییر روش:
    در متدهای قبلی اصرار بر چک کردن تنفس و ضربان قلب وجود داشت. اما متدهای جدید صرفا بر چک کردن وضعیت تنفس تاکید دارند. اگر تنفس وجود داشت سپس وضعیت قلب چک می شود و اگر نداشت نیازی به چک کردن وضعیت قلب نیست و عملیات CPR بلافاصله شروع خواهد شد.



    CPR به طور کلی به عملیاتی که در آن به مصدوم تنفس مصنوعی و ماساژ قلبی داده می شود گفته می شود. تنفس مصنوعی به روش دهان به دهان، دهان به بینی، دهان به دهان و بینی و استفاده از آمبو انجام می گردد.

    برای انجام تنفس مصنوعی ابتدا نفس عمیق کشیده سپس با اطمینان از باز بودن راه هوایی با عقب کشیدن چانه مصدوم (کاوش دهان و حلق مصدوم با انگشت نیز ممکن است ضروری باشد)، دهان را بر روی دهان یا بینی مصدوم گذاشته و هوا را وارد ریه مصدوم می کنیم. معیار کافی بودن میزان ورود هوا، دیدن حرکت قفسه سینه است. پس از دادن هر نفس دهان را از روی دهان مصدوم برداشته و مجددا با تنفس عمیق آماده می شویم. در زمان نفس کشیدن بهتر است صورت را به سمت سینه مصدوم برگردانیم تا هم از هوای خروجی از ریه مصدوم تنفس نکنیم هم خارج شدن هوا را ببینیم و احساس کنیم. تنفس مصنوعی در صورتی که همراه با ماساژ قلبی باشد تنها 2 بار داده می شود و پس از آن ماساژ شروع می شود.

    ماساژ قلبی که در واقع فشردن قلب مصدوم برای پمپاژ مصنوعی قلب است توسط فشار دادن قفسه سینه انجام می گیرد. برای این کار کف یک دست را در ناحیه وسط سینه قرار داده و دست دیگر را روی آن می گذاریم. به صورت عمودی به قفسه سینه فشار وارد می کنیم تا در حد 3 تا 5 سانتیمتر جابجا شود. تعداد ماساژ قلبی در هر سیکل 30 عدد است که باید در بازه زمانی حدود 20 ثانیه انجام شود. بعد از این 30 عدد ماساژ 2 تنفس مصنوعی به روشی که شرح داده شد انجام می گیرد.

    روی این قسمت کلیک کنید تا تصویر را در انداره واقعی 656در506پیکسل ببینید.
    [​IMG]


    تغییر روش:

    در روش های قدیمی برای پیدا کردن محل فشار روشی ارائه شده بود مبنی بر پیدا کردن انتهای دنده ها، سپس پیدا کردن مخل اتصال دنده، پیدا کردن جناج سینه، 2 انگشت بالاتر از آن و...
    در روش جدید برای تسریع کار؛ نوک سینه های مصدوم به صورت چشمی را لمسی مشخص شده کف دست بر روی خط فرضی تماس این دو نقطه قرار داده می شود.
    در تصویر وضعیت دست و محل قرار گرفتن آن مشخص است.



    روی این قسمت کلیک کنید تا تصویر را در انداره واقعی 719در291پیکسل ببینید.
    [​IMG]

    عملیات CPR پس از شروع تحت هیچ شرایطی نباید متوقف شود مگر در 3 حالت:
    • برگشت تنفس و ضربان قلب
    • رسیدن تیم اورژانس
    • خستگی بیش از حد امدادگر

    البته در برخی مراجع زمان 45 دقیقه برای توقف عملیات CPR نیز گفته شده اما بهتر است توقف به یکی از 3 دلیل گفته شده باشد.


    تغییر روش:
    در روش های قدیمی نسبت تعداد تنفس به پمپ بستگی تعداد امدادگرها داشت. اما روش جدید بدون در نظر گرفتن تعداد امدادگرها 2 تنفس و 30 پمپ را به طور متوالی پیشنهاد داده است.



    در حین عملیات CPR گاهی اتفاقاتی رخ میدهد که دانستن آنها ضروی است. از جمله این اتفاقات احتمال شکسته شدن دنده های مصدوم است. استخوان های بدن بدون حمایت ماهیچه ها بسیار ضعیف هستند و همین عامل باعث می شود در اثر فشارهای عملیات پمپ دنده ها بشکنند. احتمال شکسته شدن دنده ها در اثر پمپاژ تا حدی به واسطه تمرین زیاد فشردن صحیح قابل کاهش است اما به صورت 100% قابل از بین بردن نیست. اگر در طول عملیات صدای شکسته شدن دنده ها به گوش رسید نباید کار را متوقف کنید. صرفا احتمال بدهید که فشار دست شما زیاد است و یا راستای فشار دقیقا عمود نیست. این 2 را بررسی کنید و به کار خود ادامه دهید. اولویت با به کار افتادن قلب است و شکسته شدن دنده ها و حتی سوراخ شدن ریه بعدن قابل ترمیم هستند.

    اتفاق دیگری که شایع است ورود هوای تنفس دهنده به معده است. در این حالت شکم مصدوم ورم کرده و بعضا فشار شکم باعث خروج محتویات معده می شود. در صورت بروز این اتفاق به سرعت مصدوم را به پهلو چرخانده تا محتویات وارد شش ها نشود. سپس با انگشت یا دستمال دهان و حلق را پاک کرده و عملیات دوباره آغاز می شود.



    خلاصه کل مطالب تا اینجا:
    اگر بر سر بالین مصدومی در یک

    برای مشاهده لینک ها لطفا ثبت نام کنید و یا اگر حساب کاربری دارید وارد شوید

    حاضر شدید
    1- او را صدا بزنید. اگر پاسخ نداد با کف دست ابتدا لمس کنید و سپس به شانه های او ضربه بزنید.
    2- اگر مصدوم هوشیار نبود ABC او را چک کنید.
    3- اگر ABC مشکلی نداشت او را در وضعیت Recovery Position قرار دهید.
    4- اگر ABC مشکل داشت عملیات CPR را شروع کنید.
     
  9. H@M!N

    H@M!N

    577
    915
    244
    پانسمان و بانداژ



    پانسمان پوشش حفاظتی زخم است . كه به منظورهای مختلفی از قبیل : محافظت از زخم در طول مدت التیام , كمك به كنترل خونریزی , جذب خون و ترشحات زخم , جلوگیری از آلودگی بیشتر زخم , نگهداری داروی زخم و كاهش درد انجام می‌گیرد .


    انواع وسیله پانسمان

    پوششی كه برای پانسمان زخمها به كار از نظر جنس , اندازه و شكل انواع مختلف دارد كه مهمترین آنها عبارتند از :

    1- گاز یا تنزیب: نوعی وسیله پانسمان است كه از پارچه توری مخصوصی تهیه می‌شود . معمولاًَ چند لایه آن در اندازه‌های 10×10 سانتیمتری یا به اندازه‌های مختلف دیگر , وسیله بسیار مناسبی برای پوشانیدن اكثر زخمها است .

    2- پد: نوع دیگری از وسیله پانسمان است كه از لایه‌هایی از پنبه و گاز یا پارچه دیگری كه قدرت جذب ترشحات را دارد در اندازه های مختلف تهیه می‌شود .

    3- ورقه پلی اتیلن و پد : پلی اتیلن یك ماده شیمیایی است كه هیچگونه عارضه‌ای از قبیل حساسیت وغیره در تماس با یاخته های بدن ایجاد نمی‌كند . برای پانسمان ورقه‌ای از پلی اتیلن را همراه با یك پد كه روی آن قرار دارد به روی زخم می‌گذارند . از این نوع پانسمان معمولاًَ در زخمهای مربوط به اعمال جراحی استفاده می‌شود .
    به طور كلی نمی‌توان یك نوع پانسمان را برای همه انواع زخمها مناسب و مطلوب فرض كرد بلكه نوع پانسمان بر حسب نوع زخم , محل و اندازه آن متفاوت خواهد بود .

    آموزش پانسمان كردن
    در مورد پانسمان زخمی كه در سطح پوست ایجاد شده و بافتهای عمقی را در بر نگرفته و خونریزی نداشته باشد , میتوانید به شرح زیر اقدام نمایید .

    1- وسایل پانسمان را آماده نموده و نزد بیمار ببرید .

    2- بیمار را در وضعیت راحتی قرار دهید .

    3- دستهای خود را با آب و صابون بشویید و با با الكل آنها را ضد عفونی كنید.

    4- با یك دست پانسمان قبلی را بردارید و با دست دیگر , زخم و اطراف آنرا با داروهای ضد عفونی كننده تمیز كنید . این كار را از مركز زخم شروع و به اطراف آن ختم نمائید . یعنی از اطراف زخم دوباره به مركز زخم بر نگردید و به هر تعداد كه لازم باشد گاز یا پنبه استریل برای تمیز كردن به كار ببرید .

    5- با استفاده از پنس استریل , به تعداد لازم گاز استریل روی زخم بگذارید .

    6- پانسمان را با استفاده از باند یا نوار چسب در محل ثابت كنید .
    هنگام تعویض پانسمان باید به علائم عفونت زخم مانند سرخی و تورم در محل زخم و بروز تب توجه شود و اقدامات ضروری انجام گیرد .


    بانداژ یا باندپیچی

    هنگامی كه زخم را پانسمان كردیم لازم است این پانسمان را به وسیله بانداژ ثابت نگهداریم. علاوه بر این در مواقعی كه می‌خواهیم تكیه گاهی برای عضو صدمه دیده فراهم نماییم , یا حركت آن را محدود كنیم , عضو را باندپیچی می‌كنیم .


    انواع باند

    باندها انواع گوناگون دارند كه برخی از آنها عبارتند از :

    1- باندهای لوله شده :‌این نوع باندها نوارهایی از جنس بافته های مختلف با طول و عرض متفاوت هستند كه بصورت لوله شده (استوانه‌ای) و در بسته بندی‌های مختلف می‌توان آنها راتهیه كرد . جنس باندهای لوله شده را بر اساس هدفی كه از باند پیچی داریم انتخاب می كنیم. باند لوله شده می‌تواند از جنس گاز، كاغذ ، فلانل، لاستیك وغیره باشد. معمولاً در زخم بندی ، باندهایی كه از جنس گاز هستند مورد استفاده قرار می‌گیرد.
    از باندهای لوله شده برای بانداژ قسمت‌های مختلف بدن استفاده می‌شود. از متداول‌ترین روشهای استفاده از این نوع باندها ، بانداژ مدور یا حلقوی، بانداژ مارپیچ در فرم‌های باز ، بسته و معكوس، بانداژ به شكل 8 و بانداژ حلقه‌ای سر انگشتان قابل ذكرند.

    2- باند سه گوش : اگر پارچه مربعی شكلی را كه از یك متر مربع كمتر نباشد ، بطور مایل ازوسط به دونیم كنیم ، دو باند سه گوش یا مثلثی شكل خواهیم داشت باند سه گوش معمولاً در فوریت های پزشكی برای باند پیچی سر ، دست، پا ویا قسمت‌های وسیع بدن بكار می‌رود. از باند سه گوش باند كرواتی نیز میتوان درست كرد. برای این كار راس باند سه گوش را به طرف وسط قاعده آن تا می‌كنیم و بعد از طول تا می‌زنیم تا به پهنای مورد نظر دست یابیم. از این نوع باند ، برای بانداژ پیشانی، گوش چشم، سر، آرنج و زانو بخوبی می‌توان استفاده كرد.

    3- باند چندسر: باند عریضی است كه هر یك از دو انتهای آن با چند بریدگی به قسمت‌هایی با عرض یكسان تقسیم شده است . این باند را دور قفسه سینه و یا شكم می‌بندند و هر یك از سرهای یك طرف را روی سرئ مشابه طرف دیگر گذاشته ، با سنجاق به هم وصل وثابت می‌كنند. این باند در مواردی كه باید پانسمان را مرتباً عوض كرد مناسب‌ترین باندهااست و معمولاً از جنس فلانل می‌باشد.

    4- باند به شكل t : مخصوص پانسمان‌های میان دو راه (پرینه) می باشد و معمولاً از چلوار ساخته می‌شود .

    5- باند چسب دار: این نوع باندها با نامهای تجارتی مختلف در داروخانه ها به فروش می‌رسد در وسط باند یك قطعه گاز استریل كه بعضاً با یك محلول ضد عفونی آغشته شده است قرار دارد باید توجه كرد پشت قطعه گاز و چسب سوراخ سوراخ بوده تا بخارات زخم بتواند ار آن خارج گردند.

    6- باند توری كشدار : این نوع باند از جنس تور و بشكل ساقه جوراب و كشدار است وبه اندازه‌های مختلف بدن بریده می‌شود طرز استفاده از آن بسیار ساده بوده ، قابل شستشو و استفاده مجدد است
    لازم به یاداوری است در بین انواع مختلف باندها ، باند سه گوش و لوله ای متداول‌تر از بقیه بوده وكاربرد بیشتری دارند.
     
  10. H@M!N

    H@M!N

    577
    915
    244
    آتل بندی


    آتل وسيله‌اي است که براي بي‌حرکت کردن عضو آسيب ديده (شکسته ، دررفته يا ضرب ديده) استفاده مي‌گردد. اين وسيله انواع و اشکال مختلف دارد. چنانچه آتل پيش ساخته (فلزي) در دسترس نبود، از چوب دستي ، تخته ، مجله يا روزنامه که به صورت لوله در آورده باشيد، هم مي‌توانيد به عنوان آتل استفاده نمائيد.



    انواع آتل :




    انواع آتل عبارتند از: آتل خشک (مثل يک تکه چوب يا صفحه فلزي) ، آتل نرم مثل بالش يا ملحفه چندلا شده ، آتل کششي و آتل بادي يا پلاستيکي (از بازوبند فشارسنج يا لباس ضد شوک بادي و وسايل شبيه آن نيز مي‌توان به عنوان آتل بادي استفاده کرد.)





    قوانين آتل‌بندي :



    بايد مطمئن بود که اولا آتل سالم بوده و ثانيا فاقد زوائد ايجاد ضايعه (مثل زائده‌هاي تيز يا ميخ) باشد.


    آتل بايد به قدر کفايت بلند باشد که نه تنها عضو شکسته ، بلکه مفاصلي را که در بالا و پايين شکستگي قرار دارند، را نيز بي‌حرکت نمايد.

    پس از گذاردن آتل لازم است قسمتهايي را که بين آتل و عضو خالي مانده‌اند، بوسيله پنبه و يا پارچه پر کنيد، سپس بوسيله باند و يا در صورت نبودن آنها با طناب ، دستمال کراوات و غيره ثابت و محکم ببنديد.



    در آتل‌بندي بايد از انتهاي اندام به ابتداي آن بانداژ شود.



    قبل و بعد از آتل‌بندي نبض عضو شکسته مورد بررسي قرار گيرد تا اگر در طي آتل‌بندي مسير گردش خون بسته شده، مشخص گردد.



    در مورد آتلهاي بادي بطور مداوم بايد فشار هواي داخل آتل کنترل شود.


    داخل آتل فلزي را پنبه يا پارچه گذاشته و عضو مربوطه را داخل آن مي‌گذاريم.

    نحوه آتل‌بندي در شکستگيهاي قسمتهاي مختلف بدن

    در صورت وجود آتل‌هاي فلزي پيش ساخته که براي هر عضوي مخصوص ساخته شده از آنها استفاده مي‌کنيم و در غير اينصورت:


    آتل براي کف دست يا انگشتان:



    از يک قطعه تخته يا مقواي کلفتي به بزرگي وسعت کف دست استفاده کرده، کف دست را روي آن مي‌گذاريم، توسط چند باند دست را روي اين آتل ثابت کرده و بعد دست را توسط باند سه گوش وبال گردن مي‌کنيم (از گردن آويزان مي‌کنيم).


    آتل براي شکستگي ساعد :

    در حالت وجود 2 تخته يکي را از داخل و يکي را از خارج مي گذاريم، طوريکه از کف دست تا انتهاي آرنج را بپوشاند و بعد آنرا با 3 باند ، يکي روي دست ، دومي را بين مچ و محل شکستگي و سومي را بين آرنج و شکستگي مي‌بنديم تا عضو شکسته حرکت نکند. و بعد دست را وبال گردن مي‌کنيم.

    آتل براي شکستگي بازو :



    مثل شکستگي ساعد آتل گرفته و دست را وبال گردن مي‌کنيم بعد بازو را با دو باند بلند به سينه مي‌بنديم براي بي‌حرکتي بيشتر. همچنين مي‌توانيم به جاي تخته زير بازو يک بالشتک کوچکي گذاشته و بعد دست را به سينه ثابت کنيم.



    آتل براي شکستگي آرنج :



    در حالتي که مصدوم مي‌تواند آرنج خود را خم کند، آتلي شکل l درست مي‌کنيم و بعد آتل‌گيري کرده و با باند مي‌بنديم و دست را وبال گردن مي‌کنيم. در حالتي که مصدوم نمي‌تواند آرنج را خم نمايد، دست را در امتداد بدن قرار داده و زير دست را پد (بالشتک) و يا پارچه قرار مي‌دهيم و بعد با باند پهن و بزرگي دست را به بدن مي‌بنديم.



    طرز بستن شکستگي دنده‌ها :



    زير بازوي طرف شکستگي پد گذارده و بعد باوز را به سينه مي‌بنديم.


    آتل براي شکستگي اندام تحتاني (پا) :


    براي شکستگي ساق پا به دو طريق مي‌توانيم آتل‌بندي يا بي‌حرکت کنيم:


    نوع اول با استفاده ازپاي سالم: پاي سالم را بغل پاي مصدوم قرار داده و توسط چهار باند به هم مي‌بنديم. باندها به ترتيب روي مچ پا ، پايين زانو ، بالاي زانو و بالاي ران بسته مي‌شوند.

    نوع دوم با استفاده از يک يا 2 تخته بلند که از پاشنه پا تا انتهاي پا بلندي داشته باشد.



    در شکستگي زانو تخته آتل بايد به بلندي اندازه تمام پا باشد. زير زانو و مچ پا را با گذاشتن پد و يا پارچه پر مي‌کنيم تا پا در يک سطح قرار بگيرد.



    براي شکستگي استخوان ران يک قطعه تخته که درازاي آن از پاشنه پا تا بالاي کمر باشد و پهناي آن بحدي باشد که بدن مصدوم روي آن قرار بگيرد را زير مصدوم مي‌گذاريم و بعد مي‌بنديم.



    در شکستگي ستون فقرات نيز مي‌توان بطريق فوق عمل کرد. فقط در اينجا آتل بايد تا زير گردن ادامه داشته باشد. در اوژانسها آتلهايي بنام آتل ضايعات نخاعي براي اينها استفاده مي‌شود.



    در شکستگي لگن خاصره پاها را به هم مي‌بنديم (از مچ پا ، بالا و پايين زانو و لگن بيمار بالا و پايين شگستگي) و زانوها را کمي بالاتر قرار مي‌دهيم (با گذاشتن پتو يا وسيله ديگر زير زانوها).


    کاربرد ديگر آتل :


    غالبا آتل‌بندي و بي‌حرکت کردن عضو دچار شکستگي که خونريزي هم دارد، باعث قطع خونريزي مي‌شود. علت اين است که پس از آتل‌گيري و بي‌حرکت نمودن عضو مجروح لبه‌هاي تيز استخوانهاي شکسته شده در سر جاي خود قرار مي‌گيرند و بيشتر از اين به رگهاي خوني موضع جراحت صدمه نمي‌رسانند.



    از آتلهاي بادي براي کنترل خونريزيهاي داخلي و خارجي دست و يا پا ، نيز مي‌توان استفاده کرد، حتي اگر دچار شکستگي هم نباشند. عمل اين آتل به صورت اعمال فشار مستقيم است. معمولاً اينها در مواقعي موثر واقع مي‌شوند که يک جراحت حاد ، تمام عضو مجروح را تحت فشار قرار دهد. از آنجايي که اين آتل‌ها از طريق دهان باد مي‌شوند، لذا فشاري که ايجاد مي‌کنند محدود است و ممکن است در کنترل خونريزي سرخرگي ناموفق باشد.